หลังเหนียนย่างจากไป เผยชื่ออังก็สั่งให้สวี่หนิงที่ยังร้องไห้อยู่หยุดร้อง “หยุดร้องได้แล้ว”
เสียงร้องไห้ของสวี่หนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดังยิ่งกว่าเดิม “ฉันเป็นแบบนี้แล้ว ร้องไห้สักพักไม่ได้หรือไง”
“หยุดเดี๋ยวนี้” เผยชื่ออังขมวดคิ้วพลางนวดขมับ “ถ้ายังร้องต่อ ฉันจะจับเธอไปให้พวกนั้นวิจัยด้วย”
คำขู่นี้ได้ผลชะงัด สวี่หนิงหยุดร้องทันที
ในที่สุดข้างหูก็เงียบลง เผยชื่ออังถามตรง ๆ “ทุกครั้งที่เธอมาอยู่ต่อหน้าฉัน เธอกำลังเลียนแบบใครอยู่”
ร่างของสวี่หนิงสั่นน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น มือที่กอดเข่าอยู่กำกางเกงแน่น “ฉันไม่รู้ ระบบบอกว่าถ้าทำตามที่มันสั่ง ฉันจะพิชิตใจนายได้เร็วขึ้น ฉันลองทำอยู่หลายครั้งแล้วพบว่าได้ผลจริง ก็เลยทำตามที่มันบอกมาตลอด”
ระบบถูกจับไปแล้ว เธอหนีออกจากโลกนี้ไม่ได้ ถ้าเผยชื่ออังรู้ว่าเธอเคยทำอะไรกับซางซู เขาต้องเอาคืนเธอแน่
เพราะอย่างนั้นเธอจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้ระบบ เพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเอง
“ระบบไม่เคยบอกเหรอว่าคนที่มันให้เธอเลียนแบบคือใคร”
“ไม่เคย หลายเรื่องระบบก็ไม่ยอมบอกฉัน มันแค่สั่งให้ฉันทำตามที่ต้องการ ถ้าฉันไม่เชื่อฟัง มันก็จะลงโทษฉันด้วยไฟฟ้า” พอพูดถึงการถูกช็อต สวี่หนิงก็ทำสีหน้าจริงใจเป็นพิเศษ “โดนช็อตทรมานมาก ฉันไม่ได้อยากทำภารกิจพิชิตใจอะไรนั่นเลย แต่ถ้าไม่ทำก็จะโดนช็อต ฉันไม่กล้าขัดคำสั่งมัน”
“ระบบบังคับเธอเหรอ”
“ใช่” เพื่อให้เผยชื่ออังเชื่อเธอมากขึ้น สวี่หนิงจึงเริ่มกุเรื่อง “ฉันใช้ชีวิตดี ๆ อยู่ในโลกของตัวเอง จู่ ๆ ระบบก็พาฉันมายังอีกโลกเพื่อทำภารกิจ ถ้าทำไม่สำเร็จก็ยังโดนช็อต ตอนนี้แม้แต่โอกาสกลับไปโลกเดิมก็ไม่มีแล้ว ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพขนาดนี้นะ”