ยามว่าง เย่ฮ่าวเคยสืบถามเรื่องนี้มาก่อน ชาวนาวิญญาณที่เพิ่งเริ่มปลูกข้าววิญญาณขาว โดยทั่วไปแล้วผลผลิตข้าววิญญาณขาวในครั้งแรกมักไม่เกิน 300 จิน
ต้องบรรลุขั้นหลอมลมปราณระดับสาม หรือไม่ก็ใช้ศิลาวิญญาณเรียนวิชาฝนวิญญาณ จึงจะได้ผลผลิตมากถึงเพียงนี้
หลังจากเรียนวิชาฝนวิญญาณแล้ว ผลเก็บเกี่ยวจึงจะมั่นคง
เพราะแม้จะเป็นวิชาฝนวิญญาณที่เพิ่งฝึกจนชำนาญขั้นต้น ก็ยังเพิ่มผลผลิตได้อีกหนึ่งส่วน
ขอเพียงชาวนาวิญญาณตั้งใจสักหน่อย เมื่อเสริมด้วยวิชาฝนวิญญาณ ก็ย่อมผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำได้ไม่ยาก
คนที่ปลูกข้าววิญญาณขาวเป็นครั้งแรกอย่างเย่ฮ่าว ทั้งยังไม่ได้ใช้วิชาฝนวิญญาณ แต่กลับเก็บเกี่ยวได้มากถึงเพียงนี้ ดูเหมือนจะยังไม่เคยมีมาก่อน
อย่างน้อยจากข่าวที่เย่หยู่สืบถามมา ก็ไม่เคยมีเลย
“ข้าววิญญาณขาว 415 จิน หักส่วนที่ต้องส่งตามภารกิจ 350 จินแล้ว เจ้ายังเหลือข้าววิญญาณขาว 65 จิน จะนำกลับไปเอง หรือขายให้สำนัก?”
ชายวัยกลางคนเงยหน้ามองเย่ฮ่าว พลางเอ่ยถาม
“ศิษย์พี่ ข้าเลือกนำกลับไปขอรับ”
เย่ฮ่าวประสานมือกล่าว
ยังไม่นับว่าทางพี่ใหญ่จ้าวต้องการข้าววิญญาณขาวอีก 10 จิน
ปกติเขาก็ต้องใช้ข้าววิญญาณขาวในการบำเพ็ญเช่นกัน
มิฉะนั้น หากก่อนอายุ 50 ปียังไม่อาจทะลวงถึงขั้นหลอมลมปราณระดับหก
ชั่วชีวิตนี้เขาก็คงเป็นได้เพียงศิษย์รับใช้
“ดี นี่คือข้าววิญญาณขาว 65 จินของเจ้า”
ชายวัยกลางคนพยักหน้าเบา ๆ เขาลูบถุงเก็บของตรงเอว เพียงพริบตาในมือก็มีถุงใบหนึ่งปรากฏขึ้น จากนั้นจึงใส่ข้าววิญญาณขาวส่วนเกิน 65 จินลงไป แล้วส่งให้เย่ฮ่าว
“ขอบคุณศิษย์พี่”
เย่ฮ่าวรับข้าววิญญาณขาวมา ทว่าสายตากลับเหลือบมองถุงเก็บของตรงเอวของอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง
ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ย่อมปิดบังชายวัยกลางคนตรงหน้าไม่ได้
ชายวัยกลางคนมองเย่ฮ่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนหยอกเย้าว่า “ถุงเก็บของของข้าเป็นถุงเก็บของระดับต่ำสุด ราคาขายในสำนักอยู่ที่ 12 ก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำ
“ที่ตลาดใต้เขา บางครั้งก็มีคนขายถุงเก็บของมือสองที่เลิกใช้แล้ว ราคาประมาณ 10 ก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำก็ซื้อได้ แต่ต้องแล้วแต่โชค”
“ศิษย์พี่ ข้าขอตัวก่อน”
เมื่อได้ยินว่าแม้แต่ถุงเก็บของมือสองก็ยังต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับต่ำถึง 10 ก้อน ใบหน้าเย่ฮ่าวก็เผยความกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย เขารีบประสานมือกล่าวลา
สำนักไม่มอบสิ่งใดให้ศิษย์รับใช้เลย
โดยเฉพาะชาวนาวิญญาณ หากต้องการทรัพยากรในการบำเพ็ญ ก็ต้องพึ่งผลผลิตส่วนเกินจากนาวิญญาณทั้งหมด
ข้าววิญญาณขาวที่เขาปลูก สำนักรับซื้อในราคา 30 จินต่อศิลาวิญญาณหนึ่งก้อน
ราคานี้นับว่ายุติธรรมมากแล้ว
กล่าวคือ ข้าววิญญาณขาว 65 จินที่เย่ฮ่าวมีอยู่ในมือ มีค่าเพียง 2 ก้อนศิลาวิญญาณ
ในนั้นยังมีอีก 10 จินที่เขาต้องมอบให้พี่ใหญ่จ้าว
ข้าววิญญาณขาวเก็บเกี่ยวได้ปีละ 2 ครั้ง
คำนวณจากรายได้ในตอนนี้ของเย่ฮ่าวแล้ว เขาจะมีศิลาวิญญาณเพียง 4 ก้อนต่อปี
หากอยากซื้อถุงเก็บของระดับต่ำใบใหม่ เขาคงต้องอดมื้อกินมื้ออยู่ถึง 3 ปี
ชายวัยกลางคนเห็นเย่ฮ่าวจากไปโดยไม่ลังเล ใบหน้าก็เผยรอยยิ้ม ก่อนเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “ศิษย์น้อง ด้วยผลเก็บเกี่ยวของเจ้าในตอนนี้ อีกไม่นานก็คงซื้อถุงเก็บของได้แล้ว”
“เช่นนั้นก็ขอให้เป็นดั่งคำอวยพรของศิษย์พี่”
เย่ฮ่าวกล่าวอย่างจนใจ
จากนั้นเขาก็เดินตามเย่หยู่ออกไป
ศิษย์รับใช้เช่นพวกเขาไม่มีเรือนเล็กเป็นของตนเอง อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ที่เรียงต่อกันเป็นแถบ
เย่ฮ่าวกับเย่หยู่มาจากหมู่บ้านเดียวกัน กระท่อมไม้ที่เลือกจึงอยู่ติดกัน
“เย่หยู่ คืนนี้พวกเรากินข้าววิญญาณขาวกัน”
เย่ฮ่าวหันไปมองเย่หยู่ที่เข็นรถไม้ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
วันนี้เย่หยู่ช่วยเขาไว้ไม่น้อย
ไม่เช่นนั้น หากต้องลงมือคนเดียว เขาคงต้องเปลืองแรงอีกมาก
“ได้”
เย่หยู่ย่อมไม่เกรงใจ เขาพยักหน้ารัว ๆ
จากนั้นก็เดินตามเย่ฮ่าวเข้าไปในกระท่อม
ไม่นานนัก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยออกมาจากหม้อ
กระทั่งกลิ่นเฉพาะตัวของข้าววิญญาณขาวก็ยังลอยมาให้ได้กลิ่น
“อร่อยสมคำร่ำลือ ไม่เสียทีที่เป็นอาหารของเซียน”
เย่หยู่กินไปพลางอดเอ่ยชมไม่ได้
แม้เขาจะกลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว แต่ก็ยังทำใจมองตนเองเป็นเซียนไม่ได้
“ไม่เลวจริง ๆ”
เย่ฮ่าวยิ้มพลางพยักหน้า
ข้าววิญญาณขาวหนึ่งชามนี้ เมื่อกินหมดแล้วก็เทียบเท่ากับการบำเพ็ญของเขาตลอดหนึ่งวัน
น่าเสียดายที่ผู้บำเพ็ญกินจุเช่นกัน
มื้อหนึ่งอย่างน้อยต้องกิน 1 จิน
วันละ 3 มื้อ ข้าววิญญาณขาว 55 จินนี้จึงพอให้เย่ฮ่าวกินได้เพียงครึ่งเดือนกว่า
เย่หยู่กินจนอิ่มหนำ ลูบท้องแล้วเอนกายนอนอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงหันมายิ้มให้เย่ฮ่าวแล้วกล่าวว่า “พอข้าววิญญาณขาวของข้าสุกแล้ว คราวนั้นข้าจะเลี้ยงเจ้า”
“ภารกิจกำหนดผลผลิตขั้นต่ำไว้ที่ข้าววิญญาณขาว 350 จิน เจ้ารับรองหรือว่าคราวนี้จะทำได้ตามเกณฑ์?”
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เย่ฮ่าวก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เขารีบเอ่ยถาม
อีกฝ่ายอยู่หมู่บ้านเดียวกับเขา และเป็นเพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก
เขาย่อมต้องใส่ใจอีกฝ่ายให้มากหน่อย
“วางใจเถอะ ข้ายังมีศิลาวิญญาณที่ท่านพ่อให้มา ถึงจะไม่พอ พอถึงตอนนั้นค่อยไปซื้อเพิ่มก็ได้”
เย่หยู่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
คราวนี้กลับเป็นเย่ฮ่าวที่ประหลาดใจ
เขามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง “เจ้ายังมีศิลาวิญญาณด้วยหรือ?”
“ท่านปู่เป็นผู้บำเพ็ญ เมื่อก่อนก็เคยเป็นชาวนาวิญญาณของสำนักเมฆาขาว แต่พอถึงกำหนดเวลาแล้วยังทะลวงถึงขั้นหลอมลมปราณระดับหกไม่ได้ ท่านจึงออกจากสำนักเมฆาขาวไปเอง
“ศิลาวิญญาณที่ข้ามี ท่านปู่เป็นคนให้มา”
เย่หยู่ตอบ
เย่ฮ่าวอดถามไม่ได้ “แค่ก ๆ เจ้าไม่ได้มีทั้งศิลาวิญญาณและมรดกวิชาใช่ไหม?”
“นอกจากศิลาวิญญาณแล้ว ท่านปู่ยังให้ป้ายคำสั่งข้ามาด้วย ข้างในมีแต้มคุณูปการของสำนัก ใช้แลกวิชาเวทพื้นฐานได้หลายอย่าง”
เย่หยู่ไม่เคยคิดจะปิดบังเย่ฮ่าวตรงหน้า จึงเล่าความลับของตนออกมาจนหมด
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ฮ่าวก็ได้แต่ยิ้มขื่น
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตนปลูกข้าววิญญาณขาวได้ถึง 415 จินต่อหนึ่งหมู่ จึงแอบภูมิใจอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าเย่หยู่จากหมู่บ้านเดียวกันมีศิลาวิญญาณติดตัว แถมยังมีแต้มคุณูปการของสำนักที่ท่านปู่ทิ้งไว้ให้ สามารถนำไปแลกวิชาเวทพื้นฐานได้ทุกเมื่อ
เมื่อเย่หยู่เรียนวิชาเวทพื้นฐานที่แลกมาได้สำเร็จ เกรงว่าอีกไม่นานก็จะแซงหน้าเขา
ดังนั้น ความรู้สึกเหนือกว่าจาง ๆ ที่เย่ฮ่าวมีอยู่ก่อนหน้านี้จึงมลายหายไปในพริบตา
เย่หยู่มองเย่ฮ่าวที่เงียบไปนาน อดเอ่ยถามอีกครั้งไม่ได้ว่า “เหตุใดถึงไม่พูดเล่า?”
“ไม่มีอะไร แต่เรื่องที่เจ้ามีแต้มคุณูปการของสำนักกับศิลาวิญญาณ อย่าได้บอกผู้อื่นเป็นอันขาด
“ไม่เช่นนั้น ข้ากลัวว่าพวกเขาจะเล่นงานเจ้า
“อย่างไรเสีย ตอนนี้ระดับการบำเพ็ญของเจ้าก็ยังต่ำ การมีแต้มคุณูปการกับศิลาวิญญาณมากมายเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการเป็นแกะอ้วนที่รอให้คนเชือด”
หลังปรับอารมณ์ได้แล้ว เย่ฮ่าวจึงหันไปมองเย่หยู่ สีหน้าจริงจังขณะกำชับ
“ข้ารู้แล้ว เรื่องนี้ข้าไม่พูดกับคนอื่นหรอก”
เย่หยู่ไม่ใช่คนโง่
เพียงเพราะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก เขาจึงเชื่อใจเย่ฮ่าวถึงเพียงนี้
ไม่เช่นนั้นเขาจะบอกความลับของตนให้อีกฝ่ายฟังง่าย ๆ ได้อย่างไร
หลังพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เย่หยู่ก็กล่าวลา
เย่ฮ่าวเก็บข้าวของเล็กน้อยแล้วเอนกายลงบนเตียง
【ผลเก็บเกี่ยววันนี้: ข้าววิญญาณขาว 415 จิน】
【กำลังคำนวณผลตอบแทนสิบเท่า】
【ยินดีด้วย ท่านได้รับข้าววิญญาณขาว 4150 จิน เก็บเข้ามิติระบบแล้ว】