จิ่นฮว่ายืนอยู่หน้าประตูห้อง 8888 ชั้นบนสุดของโรงแรมก่างเฉิง ในมือกำบัตรห้องพักอเนกประสงค์ไว้แน่น
“คุณจิ่น คนข้างในเป็นคนที่มาจากไห่เฉิงแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์”
เสียงในโทรศัพท์ นักสืบเอกชนยืนยันอย่างหนักแน่น
“ดี ค่าจ้างส่วนที่เหลือจะโอนให้พรุ่งนี้เช้า” พูดจบ จิ่นฮว่าก็กดวางสายอย่างเด็ดขาด
ทางเดินเงียบสงบ
จิ่นฮว่ามองดูเวลา 23.55 น.
เวลาเหลือไม่มากแล้ว
พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ซ่งหลินโจวพ่อแท้ ๆ กับหวังหย่าฉิงแม่เลี้ยง จัดนัดดูตัวให้เธอที่คอฟฟี่ช็อปชั้นเก้า
คู่หมายคือเฉียนเซินยวี่ ลูกชายคนเดียวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งในวงการฮ่องกง หย่าร้างมีลูกติดสองคน เมียสองคนก่อนหน้าก็โดนเขาทุบตีจนหนี
คนโง่เง่าที่ชอบทำร้ายครอบครัวของจริง คนปกติไม่มีทางยกลูกสาวให้
แต่เพราะตระกูลเฉียนยอมจ่ายค่าสินสอดหนึ่งร้อยล้านบาท พ่วงความร่วมมือโครงการมูลค่าหมื่นล้าน
เธอ จิ่นฮว่า ผู้มีสายเลือดตระกูลจิ่นที่เป็นตัวถ่วง สามารถขายได้ 'ราคาดี' พวกนั้นเลยมองว่าการค้าครั้งนี้คุ้มค่ามาก
แต่เธอโตแล้ว ไม่ใช่ตุ๊กตาที่ให้พวกเขาโยกคลอนอีกต่อไป
จิ่นฮว่าเก็บโทรศัพท์ รูดบัตรเข้าห้อง
ในห้องไฟสลัว กลิ่นเหล้าคละคลุ้งกับไอร้อน
บนโซฟามีชายคนหนึ่งนอนตะแคง มองหน้าไม่ค่อยชัด แต่เห็นได้ชัดว่ารูปร่างเขาไม่เลว
ไหล่กว้าง เอวสอบ รูปร่างสูงโปร่ง...
จิ่นฮว่าล็อกกลอนประตู
เธอไม่มีทางถอยแล้ว
บริษัทจิ่นที่คุณตาทิ้งไว้ ถูกพ่อแท้ ๆ กับแม่เลี้ยงคุมไว้ แม่จากไปอย่างคลุมเครือ เธอสืบมาแปดปี เบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่พวกเขา
และหลายปีมานี้ เธออยู่ในบ้านนั้นแย่ยิ่งกว่าหมา
อย่างน้อย...หมาไม่ต้องถูก 'ขาย'
ทายาทไห่เฉิงตระกูลไซบัตสึ
คือไพ่ใบสุดท้ายที่เธอจะพลิกเกม
หวังหย่าฉิงอยากเก็บสานสัมพันธ์ครั้งนี้ไว้ให้ซ่งชิงหร่านลูกสาวแท้ ๆ ให้ซ่งชิงหร่านแต่งเข้าตระกูลใหญ่ ได้เกาะต้นไม้ใหญ่หลบร้อน?
เฮอะ!
ช่างฝันดี
จิ่นฮว่าเดินไปนั่งบนตักชายหนุ่ม นิ้วมือเรียวยาวขาวเนียนเกี่ยวเน็กไทเขา ริมฝีปากเย้ายวนร้อนแรงโน้มไปหา...
เธอส่งบริกรจัดแจงส่งเหล้าที่ปรุงพิเศษเข้าห้องล่วงหน้าสองชั่วโมง ตอนนี้ฤทธิ์ขึ้นแล้ว เธอแค่ยั่วยุเบา ๆ เขาก็อดใจไม่ไหว พลิกตัว...
เปลี่ยนจากผู้ถูกกระทำเป็นผู้กระทำ!
เขาควบคุมทุกอย่าง!
อย่างเปิดเผย...รัก...เธอ...
ส่วนเธอซบในอ้อมแขนเขา นัยน์ตาเป็นประกาย
"จูบฉัน..."
ชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่ตอบ
แต่ลงมือกระทำ ตอบสนองอย่างร้อนแรงที่สุด
ทั้งคืน จิ่นฮว่าให้ความร่วมมืออย่างดี แม้กระทั่งตอนที่เขากัดหูเธอ สั่งให้เธอ "คุกเข่า" ยังจูบตอบอย่างร้อนแรง...
...ฉันคือ...เส้น...แบ่ง...ค่ะ...
ใกล้สว่างชายหนุ่มถึงหยุด แล้วหลับสนิท
จิ่นฮว่ารีบหยิบเสื้อผ้าสวมทับ แล้วทิ้งกระดาษโน้ตไว้ให้เขา: ทำได้ดี ฉันพอใจมาก
บนกระดาษโน้ต เธอประทับรอยลิปสติกสีสดไว้
เธอต้องการให้ชายคนนี้จดจำความบ้าคลั่งเมื่อคืน และต้องการให้เขามาตามหาเธอ
...
เช้าหกโมงสี่สิบห้า จิ่นฮว่าออกทางพนักงานของโรงแรมก่างเฉิง เรียกแท็กซี่กลับบ้านตระกูลจิ่น
เพิ่งเข้าประตู ก็เจอหวังหย่าฉิงถือกาแฟเดินออกมาจากห้องอาหาร
ผมยาว ลอนคลื่น!
อายุร่วมห้าสิบยังมีเสน่ห์
จิ่นฮว่าต้องยอมรับว่าแม่เลี้ยงหวังหย่าฉิงมีรูปโฉม ไม่อย่างนั้นพ่อเลวของเธออย่างซ่งหลินโจวคงไม่ถูกปั่นหัว
"ฮว่าฮว่า หนูออกไปตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?" หวังหย่าฉิงยิ้มสำรวจเธอ สายตาหยุดชั่วขณะที่คอ
นึกถึงร่องรอยที่ชายหนุ่มทิ้งไว้เมื่อคืน จิ่นฮว่าดึงคอเสื้อโดยไม่รู้ตัว "ค่ะ ไปวิ่งตอนเช้า"
"วิ่งตอนเช้าจนเป็นแบบนี้?" ซ่งชิงหร่านเดินลงมาจากบันได เธอแต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดราตรีสั่งตัดแบรนด์หรูหรา เอ่ยปากก็เสียดแทง "พี่สาว แล้วรอยที่คอพี่นั่นยุงกัดหรือเปล่าคะ? เมื่อไหร่ยุงที่ก่างเฉิงร้ายกาจถึงเพียงนี้? กัดเป็นจ้ำเลือดเชียว..."
จิ่นฮว่ามองเธอแวบหนึ่ง ไม่ตอบ
หวังหย่าฉิงค่อย ๆ จิบกาแฟ กล่าวกำชับเสียงต่ำ "ฮว่าฮว่า รีบไปแต่งตัวหน่อย นัดเก้าโมงเช้า อย่าไปสายเลย พ่อหนูบอกว่าคุณเฉียนพอใจหนูมาก หกปีก่อนก็ชอบหนู..."
ตั้งแต่สิบเจ็ดปี จิ่นฮว่าถูกสื่อฮ่องกงยกให้เป็นหญิงงามที่สุดในรอบร้อยปี
หวังหย่าฉิงบอกว่าคนที่ชอบทำร้ายครอบครัวนั่นชอบเธอ?
เฮอะ!
เห็นแก่ความงามมากกว่า
ไม่อยากสนใจเธอ จิ่นฮว่ายกเท้าก้าวไปทางบันได
หวังหย่าฉิงเรียกเธอไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา "หยุดนะ ตระกูลเฉียนคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของวงการฮ่องกง คุณเฉียนยิ่งเป็นหุ้นส่วนสำคัญที่สุดของตระกูลจิ่นเรา"
"ฮว่าฮว่า อย่าทำให้พ่อหนูผิดหวัง"
...
มั่วฉือเชวี่ยตื่นขึ้น ความรู้สึกทั่วร่างกายทั้งแปลกทั้งวุ่นวาย ในอากาศยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ไม่ใช่ของเขาหลงเหลือ
เขาขยี้หว่างคิ้วลุกนั่ง ใช้เวลาหลายวินาทีถึงนึกเรื่องเมื่อคืนออก
ลู่หมิงเชียนเบี้ยวนัดเขา เขาอยู่ว่าง ๆ เลยจิบไวน์ไปสองสามแก้ว จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งบุกรุกเข้ามา...
ก้มมองรอยข่วนบนตัว สายตามั่วฉือเชวี่ยถูกดึงดูดด้วยกระดาษโน้ตข้างหัวเตียง
ด้านบนเขียนตัวหนังสือสวยคมบรรทัดหนึ่ง: ทำได้ดี ฉันพอใจมาก
แถมทิ้งรอยลิปสติกสีเลือดหมู
เส้นเอ็นบนขมับกระตุก มั่วฉือเชวี่ยขยำกระดาษโน้ตเป็นก้อนทิ้งลงถังขยะ แล้วโทรหาเทียนฉือผู้ช่วยพิเศษ
"กล้องวงจรปิดเมื่อคืน บันทึกเข้าออก ใครส่งเหล้ามา...สืบ"
เทียนฉือทำงานรวดเร็วมาก ไม่ถึงสิบนาที เขาก็นำรายงานการสืบสวนฉบับสมบูรณ์มาปรากฏตัวต่อหน้ามั่วฉือเชวี่ย
ชายหนุ่มถือไอแพด พลิกดู
เหล้าถูกใส่ของแถม บัตรเปิดประตูเป็นบัตรอเนกประสงค์ ต้นทางมาจากพนักงานต้อนรับโรงแรมก่างเฉิงที่ถูกซื้อตัว
ส่วนผู้หญิงที่ 'ล่วงเกิน' เขา ภาพจากกล้องวงจรปิดขณะเข้าออกก็ชัดเจน
งดงามสดใส มีเสน่ห์ สวยไร้ที่ติ
"ท่านครับ ผู้หญิงคนนั้นชื่อจิ่นฮว่า เป็นคุณหนูตระกูลจิ่น ถูกสื่อฮ่องกงยกให้เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของวงการฮ่องกง...การมาของคุณชายลู่ที่ก่างเฉิงคราวนี้คือการดูตัว คู่หมายคาดว่าเป็นน้องสาวต่างแม่ของจิ่นฮว่า ซ่งชิงหร่าน..."
ที่แท้ เธอวางแผนทั้งหมดนี้อย่างแยบยล เป้าหมายคือลู่หมิงเชียน
เสียดายที่ผิดแผน...
ไม่ถูก
มั่วฉือเชวี่ยจ้องมองด้วยสายตาหม่นหมอง ขยายภาพใบหน้าด้านข้างของจิ่นฮว่าในจอภาพ
คุ้นเคยเกินไป
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เปิดอัลบั้มภาพที่เข้ารหัส เจอภาพแคปหน้าจอจากกล้องวงจรปิดเมื่อสามปีก่อน
ภาพค่อนข้างเลือนราง แต่ยังเห็นชัดเจนว่าหญิงสาวข้างในชุดแดงทั้งร่าง หน้าตางดงาม หุ่นร้อนแรง!
ใบหน้าด้านข้างนั้น...เหมือนอย่างกับพิมพ์เดียวกัน
ความอาจหาญ เชิดหยิ่ง ไม่ต่างกันเลย!
คือเธอ
ผู้หญิงที่เมื่อสามปีก่อน ไม่รู้จักตายเอาฉือเชวี่ยเป็น 'หนุ่มขายบริการ' หลับนอนเสร็จแล้วทิ้งเงินให้แค่ 100 หยวน...
เขา มั่วฉือเชวี่ย ในฐานะทายาทรุ่นที่สิบของตระกูลมั่ว ถูกผู้หญิงจ่ายเงินซื้อ 100 หยวน ถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง!
เขาตามหาเธอมาสามปีเต็ม
ใช้ทรัพยากรคนของตระกูลมั่วทั้งหมด พลิกแผ่นดินใหญ่ค้นหา แม้แต่ร่องรอยก็ไม่มี
เฮอะ!
ที่แท้มาหลบที่ก่างเฉิงนี่เอง!
มั่วฉือเชวี่ยลุกเดินไปหน้าต่างจากพื้นจรดเพดาน นัยน์ตาสีดำล้ำลึกหรี่ลงเล็กน้อย ทอดมองไปไกล...
"แจ้งลู่หมิงเชียน เรื่องดูตัว ฉันจะไปแทนเขา"