โครม...
หยูลี่เหวยผลักประตูเดินเข้ามา ในมือถือกองนิตยสารกับรูปถ่ายอีกมากมาย เขาวางทั้งหมดลงบนโต๊ะตรงหน้าหลิวลี่รวดเดียว
หลิวลี่เห็นแล้วตาโต
“หยูลี่เหวย คุณไปหาของพวกนี้มาจากไหน แล้วรู้ได้ยังไงว่าตอนนี้ฉันกำลังต้องการมันที่สุด”
หลิวลี่ตื่นเต้นจนเกือบพุ่งเข้าไปหอมหยูลี่เหวยสองฟอด
“นิตยสารผมเอาไปแลกกับเพื่อนร่วมงาน ส่วนรูปถ่ายผมฝากพี่สาวลูกพี่ลูกน้องส่งมาจากเซี่ยงไฮ้ เธอทำธุรกิจเสื้อผ้าส่งออกอยู่ที่นั่น สินค้าขาเข้าและขาออกล้วนเป็นแบบใหม่ระดับสากลทั้งนั้น”
“คุณช่วยฉันไว้มากเลย ฉันจะขอบคุณคุณยังไงดี”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เรื่องเล็กน้อย แค่ช่วยนิดหน่อยเอง”
“ฉันบอกพี่สาวลูกพี่ลูกน้องไปแล้ว ต่อไปเธอจะถ่ายรูปแบบใหม่ส่งมาให้เป็นระยะ”
“หยูลี่เหวย คุณนี่ดีจริง ๆ คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวนะ ฉันจะทำอาหารให้คุณกิน”
หยูลี่เหวยกำลังจะปฏิเสธ แต่พอเห็นรอยยิ้มจริงใจของหลิวลี่ เขาก็ยอมอยู่ต่อโดยไม่พูดอะไร
“คุณรออยู่บ้านนะ ฉันไปซื้อกับข้าว ที่บ้านไม่มีอะไรให้กินเลย”
“ผมไปด้วยนะ”
“เอ่อ...”
“ไปเถอะ ผมพาไปเอง ผมรู้จักที่”
“เราต้องขี่จักรยานไปไหม”
“ตลาดอยู่ใกล้มาก เดินไปกันเถอะ ถือว่าออกไปเดินเล่นด้วย”
“หยูลี่เหวย คุณชอบกินอะไร”
“อะไรก็ได้ ผมไม่เลือกกิน ขอแค่รสเผ็ดหน่อยก็พอ”
“อ้าว... จริงเหรอ คุณก็ชอบกินเผ็ดเหมือนกันหรือ”
ทั้งสองสบตากันแล้วก็ยิ้มออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
คราวก่อนที่กินข้าวด้วยกัน ต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายกินเผ็ดไม่ได้ เลยทำแต่อาหารไม่เผ็ดทั้งนั้น