ถึงจะบอกว่าคุ้นหน้า แต่ความจริงก็แค่เคยเจอกันใกล้ ๆ ครั้งเดียว
ตอนนั้นอยู่ที่โกดังเก็บต้นกล้า หลังจากนั้นก็ได้นั่งรถคันเดียวกันมาตลอดทาง
ถึงจะเคยเจอกัน แต่เซิ่งเซี่ยก็ไม่คิดว่าพวกเธอจะเป็นเพื่อนกันได้
สถานะของทั้งคู่เป็นปฏิปักษ์กันโดยธรรมชาติ
เธอเป็นตัวประกอบหญิงใจร้ายที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ส่วนอีกฝ่ายเป็นนางเอกที่ได้ทุกอย่างไปครอง
ครั้งก่อนที่เห็นท่าทีของนางเอกต่อฟู่ชางเย่ เซิ่งเซี่ยก็เดาไว้แล้วว่า อีกฝ่ายอาจจะยังไม่ยอมตัดใจจากฟู่ชางเย่ ทั้งที่รู้ว่าเธอซึ่งเป็นภรรยาที่แต่งงานมาก่อนยังอยู่ตรงนี้
เป็นแค่การคาดเดา แต่เธอคิดว่าคงไม่ผิดไปจากนี้เท่าไร
เธอมองนางเอกแวบหนึ่งอย่างเฉยชา ก่อนจะเบือนสายตากลับมา
แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเดินเข้ามาหาเสียก่อน
หยางเสวี่ยอุ้มต้นกล้าอยู่ ท่ามกลางหญิงสาววัยรุ่นในหน่วยผลิตที่ผิวคล้ำกว่า เธอกลับดูขาวโดดเด่นขึ้นมา ดวงตาสุกใสบริสุทธิ์
เธอรีบเดินเข้ามา ยิ้มแย้มพลางมองเซิ่งเซี่ย «พี่สะใภ้ก็อยู่ด้วยเหรอคะ» จากนั้นก็เงยหน้ามองฟู่ชางเย่ด้วยท่าทางสุภาพเป็นพิเศษ
«ผู้กองฟู่ เรื่องคราวก่อนขอบคุณนะคะ นี่คือพุทราทรายที่ฉันเพิ่งเก็บมา หวานมากเลยค่ะ เอามาให้คุณลองชิมเป็นการขอบคุณ»
เอาของไปให้ผู้ชายที่แต่งงานแล้วอย่างนั้นเหรอ?
ในยุคที่การคบกันไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อแต่งงาน แถมยังข้ามภรรยาของเขาไปมอบของให้ผู้ชายที่แต่งงานแล้วแบบนี้ ช่างไม่รู้จักขอบเขตเอาเสียเลย
นางเอกตัดสินใจจะเกาะขาพระเอกแล้วสินะ?
เซิ่งเซี่ยเข้าใจความรู้สึกที่อยากเกาะขาใครสักคน
แต่เธอซึ่งเป็นภรรยาคนแรกตายไปแล้วก็ว่าไปอย่าง นี่เธอยังอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง?
พฤติกรรมของนางเอกตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับมือที่สามเลยไม่ใช่หรือ?