บทที่ 81 เกิดความขัดแย้งกันเองในเรือนพักปัญญาชนลงชนบท
เซิ่งเซี่ยเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้คนยืนล้อมประตูเรือนพักปัญญาชนลงชนบทเป็นวงแล้ววงเล่า
มีเสียงดังชัดเจนออกมาจากในลานบ้าน
ดูเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่
“แปลกจริง ยุคนี้ยังมีคนมาขอแบ่งเนื้ออย่างหน้าตาเฉยด้วย...”
เซิ่งเซี่ยได้ยินคนข้าง ๆ พูด จึงหันไปถามด้วยความสงสัย
“สหายคะ ขอแบ่งเนื้ออะไรเหรอ?”
ชายคนนั้นเห็นเซิ่งเซี่ยขยับเข้ามาใกล้กะทันหัน ก็หน้าแดงแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว พอหน้าแดง คำพูดก็ยิ่งติดขัด
“เอ่อ คือว่า เมื่อคืนตอนออกไปล่ากระต่าย ในเรือนพักปัญญาชนมีสหายชายไปแค่สองคน แต่คนทั้งเรือนกลับจะให้พวกเขาเอาเนื้อออกมาแบ่งกันกิน ตอนนี้สองคนนั้นเลยโวยวายว่าจะกินแยกกันน่ะครับ”
ตอนแรกทุกคนยังนึกว่าตัวเองตาฝาด
ปัญญาชนลงชนบทพวกนี้มากับกองทัพก่อสร้างเพื่อปลูกต้นไม้ ปกติสามัคคีกันที่สุด
ทำไมจู่ ๆ ถึงทะเลาะกันขึ้นมาได้?
พอเห็นแบบนั้น ทุกคนก็พากันสงสัยและมามุงดูเรื่องสนุก
พอชายคนนั้นพูดจบ ป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชะโงกหน้ามาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “อยู่กลุ่มเดียวกันแท้ ๆ จะยอมแยกกินได้ยังไง?”
ชายคนนั้นสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน
พอหันกลับไปก็เห็นดวงตาเป็นประกายอยากรู้อยากเห็นกว่าสิบคู่กำลังจ้องมองเขา
โธ่เอ๊ย!
ทุกคนอยากรู้กันทั้งนั้น
ใบหน้าเขาแดงยิ่งกว่าเดิม เขาเกาหัวอย่างเก้อเขิน
“ไม่รู้เหมือนกันครับ ตอนนี้กำลังไกล่เกลี่ยกันอยู่”
พอได้ยินดังนั้น คนที่มุงดูอยู่ก็เงยหน้ามองไปทางข้างหน้าอีกครั้ง
ผู้บังคับกองพันตู้แห่งกองทัพก่อสร้างทำหน้าขรึม “พวกเธอจะเปิดเตาแยกกินข้าว แยกตัวจากกลุ่มกันเพราะกระต่ายไม่กี่ตัวเนี่ยนะ?”