พี่น้องสามคนตระกูลเซิ่งจ้องเซิ่งเซี่ยเขม็งด้วยความโกรธ แทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกร่างเธอเป็นชิ้น ๆ
เมื่อเห็นสายตาอันตรายของทุกคน เซิ่งเซี่ยก็รีบเดินไปที่หน้าต่างแล้วตะโกนออกไป
“ลุงใหญ่ ช่วยด้วย! พวกเขาจะฆ่าฉันแล้ว!”
ลุงใหญ่?
พอได้ยินคำเรียกนี้ เซิ่งกั๋วต้งก็ใจหายวาบ
พี่น้องทั้งสามคนเองก็ตกใจเช่นกัน
บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ
เสียงของลุงใหญ่ดังมาจากด้านนอก น้ำเสียงไม่หนักไม่เบา
“อ้าว... ผู้อำนวยการเซิ่งนี่วางอำนาจใหญ่โตจังเลยนะครับ”
ทุกคนหันไปมองทางประตูพร้อมกัน
ชายในชุดจงซานเรียบร้อยก้าวยาว ๆ เข้ามา ก่อนยืนข้างเซิ่งเซี่ยในท่าทางปกป้องเธอ
จากนั้นก็เป็นคนที่สอง...
คนที่สาม...
คนที่สี่...
ยัยอกตัญญู! ทำไมถึงเรียกลุงมาหมดทุกคนเลยล่ะ?
เซิ่งกั๋วต้งฝืนยิ้ม หลังงอจนเห็นได้ชัด
“พี่ ๆ มากันหมดเลยเหรอครับ?”
ที่อุตส่าห์ยุแยงมาก่อนหน้านี้สูญเปล่าหมดแล้ว!
เขากับเสี่ยวหรูผลัดกันเกลี้ยกล่อมยัยอกตัญญูนี่ ก็แค่หวังให้เธอตัดขาดจากทางบ้านลุง แล้วอยู่บ้านอย่างว่าง่าย
แล้วผลเป็นยังไงล่ะ?
พูดกันตั้งนาน!
ยัยเด็กนี่หันหลังไปเรียกพี่เมียมาหมดทุกคนเลย
สายตาที่พวกเขามองมาชวนขนลุกจริง ๆ
เซิ่งหลานรีบยิ้มอย่างว่าง่าย
“ลุงใหญ่ ลุงรอง ลุงสาม ลุงสี่ มากันแล้วเหรอคะ หนู... หนูไปเทน้ำให้...”
พูดยังไม่ทันจบ เธอก็นึกขึ้นได้
กาน้ำถูกขโมยไปแล้ว
กระติกน้ำร้อนหลายใบก็ถูกขโมยไปด้วย!
พี่หย่งเทานี่มันยังไงกันนะ...
“ทำไม พวกเรามาไม่ได้หรือไง?”
ลุงใหญ่เฉิงอ้ายกั๋วแค่นเสียงเย็นชา สายตาลุ่มลึกกวาดมองเซิ่งกั๋วต้ง ก่อนจะเลื่อนไปยังเจ้าตัวแสบสองคนที่ยืนทำตัวหงออยู่ข้างกำแพง