หลินหงเหมยเพิ่งย้ายมาอยู่เขตบ้านพักครอบครัวทหาร พอจัดบ้านเรียบร้อยก็รีบออกไปหางานชั่วคราวเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในบ้าน
เธอมีแรงเหลือเฟือ แถมไม่เลือกงาน ไม่นานก็ได้งานเก็บดอกทานตะวันให้กองร้อย
เป็นงานในไร่แห้งแล้งข้างกองร้อย
ทางก็ไม่ไกล เวลาก็ยืดหยุ่น
หน้าที่มีแค่หักดอกทานตะวันแล้วแกะเมล็ดออกมา
เธอทำงานคล่องแคล่ว แม้ทำครึ่งวันพักครึ่งวันก็ยังได้เงิน 5 เหมา
แดดแรง แผ่นดินก็ร้อนระอุ ไม่อย่างนั้นเธอคงทำได้ทั้งวัน
พอเลิกงานตอนเที่ยง เธอก็รีบวิ่งนำหน้าคนอื่นกลับบ้าน หิวจนแทบหมดแรง แถมยังต้องรีบทำอาหารอีก
เธอรีบกรอกน้ำลงท้องจนเต็มอิ่ม
จากนั้นก็หยิบแป้งข้าวฟ่างออกมา ตั้งใจจะไปทำอาหารในครัว แต่พอเดินมาถึงริมหน้าต่าง กลิ่นเนื้อหอมฉุยรุนแรงก็ลอยมาเตะจมูก
น้ำลายในปากเธอเอ่อขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
หลี่ชุ่ยฮวาถือผักที่เด็ดเตรียมไว้เดินเข้ามา เห็นลูกสะใภ้ยืนนิ่งเหม่อลอย คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
“หงเหมย ยืนเหม่อทำไม ไม่กินข้าวกลางวันแล้วหรือไง?”
“แม่! แม่! ทำไมหนูได้กลิ่นเนื้อด้วยล่ะ?” หลินหงเหมยเงยหน้าสูดจมูกอย่างตื่นเต้น “แม่มาดมตรงหน้าต่างนี่สิ หอมกลิ่นเนื้อไหม?”
“ยุคนี้คนจะกินไม่มีกินกันอยู่แล้ว บ้านไหนจะได้กินเนื้อในวันที่ไม่ใช่เทศกาลกันล่ะ ฉันว่าเธอคงอยากกินเนื้อจนเพี้ยนไปแล้ว รีบไปทำกับข้าวได้แล้ว”
“ไม่ใช่นะแม่ มาดมดูสิ มีกลิ่นเนื้อจริง ๆ!” หลินหงเหมยไม่เคยได้กลิ่นหอมขนาดนี้มาก่อน เธอไม่ทันคิดอะไรให้มากความ ก็คว้าแขนแม่สามีลากไปที่หน้าต่าง