เซิ่งเซี่ยลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย พอเปิดประตูออกไปก็เห็นผู้คนมากมายถือไฟฉายเดินเร่งรีบไปทางประตูเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
หัวใจเธอกระตุกวูบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
กำลังจะหาคนถามไถ่สถานการณ์
จางเจวียนจากบ้านข้าง ๆ ก็เดินเร็วเข้ามา
จางเจวียนท้องแก่จนนอนไม่หลับ พอได้ยินเสียงอย่างงัวเงียก็ไปดูลูกสองคนก่อน แล้วถึงค่อยออกจากบ้าน
แต่พอออกมาก็เห็นหญิงสาวบอบบางผิวขาวจนเหมือนเปล่งประกายคนหนึ่ง
มองดี ๆ เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามสีขาว ผิวเนียนผ่องราวหยกขาว ขาเรียวยาวตรงและขาวเนียนทั้งคู่
เพ่งมองอีกที ที่แท้ก็เป็นเซิ่งเซี่ยคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านข้าง ๆ
โธ่เอ๊ย น้องสาวคนนี้นี่!
ทำไมไม่ใส่กางเกงแล้ววิ่งออกมาแบบนี้ล่ะ?
ตอนนี้ทุกคนกำลังร้อนใจ แถมฟ้ามืดจนมองอะไรไม่ชัด
แต่ถ้ามีคนเห็นเข้าแล้วไปร้องเรียนว่าเธอประพฤติตัวเสื่อมเสียล่ะก็ บางทีอาจถึงขั้นโดนยิงเป้าได้เลย
คิดได้อย่างนั้น จางเจวียนก็รีบวิ่งเข้ามาทั้งที่กุมท้องไว้
เพราะรีบร้อนเกินไป เธอเกือบสะดุดล้ม ยังดีที่เซิ่งเซี่ยรีบเข้ามาพยุงไว้ทัน
เซิ่งเซี่ยใจหายวาบ “พี่สะใภ้ ใจเย็นก่อนค่ะ!”
จางเจวียนเองก็ยังมีสีหน้าหวาดหวั่นไม่หาย
จังหวะนั้นเอง มีคนได้ยินเสียงเข้า แสงจากไฟฉายดวงหนึ่งส่องมาทางนี้
จางเจวียนรีบดันเซิ่งเซี่ยเข้าไปในบ้านทันที
ตัวเองก็ตามเข้าไปด้วย ก่อนจะลดเสียงลงพูดว่า
“น้องเซิ่งเซี่ย ต่อให้รีบแค่ไหนก็ออกมาทั้งที่ไม่ใส่กางเกงแบบนี้ไม่ได้ ถ้ามีคนเห็นแล้วไปร้องเรียนก็แย่แน่!”
หัวใจเซิ่งเซี่ยอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
ดวงตาฉ่ำน้ำของเธอโค้งลง ก่อนจะยกชายเสื้อขึ้นแล้วหัวเราะเบา ๆ