ประตูรถ“ปัง”ลงดังสนั่น ปิดกั้นแสงแดดจ้าภายนอกและความหวังริบหรี่สุดท้าย
หลินอวี่ถังถูกกดลงบนเบาะหนังแท้เบาะหลัง ชายร่างใหญ่สองคนขนาบซ้ายขวา หนีบเธอไว้ตรงกลาง
เธอดิ้นข้อมือสุดชีวิต แต่แรงที่ชายสองคนรั้งไว้เหมือนคีมเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อน
ชุดกระโปรงยาวยับยู่ยี่ตั้งแต่ตอนดิ้นรน เผยให้เห็นน่องขาวเนียน ข้อเท้ายังมีรอยรัดสีแดงจาง ๆ จากการถูกจับกลับได้คราวก่อน
ประตูรถปิด รถเบนซ์เคลื่อนตัวออกจากสวนสาธารณะอย่างนุ่มนวล
มองแนวไม้ประดับริมทางที่ผ่านตาไปเรื่อย ๆ หลินอวี่ถังหยุดดิ้นรนด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
เธอนึกว่าครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม
เทรซีพาเธอมาจีนเพื่อจัดการธุระเป็นครั้งแรกในรอบนาน วินาทีที่เหยียบแผ่นดินเกิดอีกครั้ง เธอแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระรัว
โอกาส โอกาสเดียวที่จะหนี
เธอวางแผนอย่างดี ฉวยจังหวะที่เขายุ่ง หาข้ออ้างออกมาสูดอากาศ แล้วแอบมาที่สวนสาธารณะเปลี่ยวแห่งนี้
แต่เธอก็ยังไร้เดียงสาเกินไป สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของไอ้โรคจิตนี่
ตรงเบาะหน้าข้างคนขับ เทรซีค่อย ๆ หันกลับมามอง
เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำตัดเข้ารูป แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือเรียวสวยมีกล้ามเนื้อชัดเจน
ลูกครึ่งจีน-เยอรมันมีใบหน้าคมคายล้ำลึก ดุดันน่าเกรงขาม สันคิ้วสูงเด่น ดวงตาสีเทาฟ้าอ่อนมาก เวลามองคนจะมีความรู้สึกกดดันจากการมองลงมา
เขาเอนกายบนเบาะผู้โดยสารด้วยท่วงท่าสบาย ๆ เหมือนทุกสิ่งอยู่ในกำมือ ซึ่งจริง ๆ ก็เป็นอย่างนั้น
“หลินอวี่ถัง” แววตาเขาฉายแวบเย้ยหยัน “ฉันบอกแล้ว ต่อให้เธอหนีกลับมาถึงจีน เธอก็อย่าหวังจะหนีพ้นมือฉัน”
“เธอคิดว่าเธอหนีได้เหรอ”
“ที่นี่ ไม่มีใครช่วยเธอได้” เขาหยุดนิดหนึ่ง มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้ม “ต่อให้เธอหนีเข้าโรงพักจีน... สำหรับฉันก็แค่เสียเวลาเพิ่มอีกหน่อยเท่านั้น”
สายตาเขาจับจ้องบนใบหน้าเธอ แล้วกวาดไปทั่วร่างอย่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยการรุกราน
หลินอวี่ถังงดงามมากจริง ๆ
เธอมีใบหน้าที่งดงามละเมียดละไม แต่ตอนนี้ซีดขาวไร้เลือด
ดวงตากลมโตคล้ายตาเหมยอิงเต็มไปด้วยประกายน้ำใส ขนตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
อกของเธอกระเพื่อมแรง ปกชุดกระโปรงยาวเอียงไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน มีรอยแดงหลายรอย
สายตาของเทรซีหยุดบนใบหน้าเธอสองสามวินาที มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
เขาชอบมองเธอในสภาพนี้
ชอบมองเธอปลุกใจกล้าหนีครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วถูกเขาจับกลับง่าย ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มองเธอคิดว่าตัวเองทำสำเร็จ มองเธอตอนที่ความหวังถึงขีดสุด แล้วถูกเขาจับกลับมาอีกครั้ง
แล้วก็มองดวงตาสวยคู่นั้น แสงค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความสิ้นหวังและหวาดกลัว
ที่เขาต้องการไม่ใช่ให้เธอเชื่อฟัง แต่ต้องการให้เธอหนีไปเรื่อย ๆ และถูกเขาจับกลับมาเรื่อย ๆ จนกว่าเธอจะเข้าใจ
ไม่ว่าจะหนีไปไหน ก็หนีไม่พ้นอุ้งมือเขา จนกว่าเธอจะยอมคุกเข่าลงที่เท้าเขาอย่างเต็มใจ และไม่กล้าคิดหาทางหนีอีกเลย
ที่เขาต้องการ คือความพ่ายแพ้ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงนี่แหละ
“เธอไม่รักษาโอกาสที่ฉันให้ไว้” เสียงเขาไม่ดัง เน้นทีละคำ “เธอหนี”
เขาเอียงศีรษะน้อย ๆ มองเธอเหมือนมองของสะสมชิ้นหนึ่งที่เขาทุ่มเทความพยายามอย่างมากกว่าจะได้มา
“กลับไปแล้ว เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันจะลงโทษเธอยังไง”
“คราวนี้ฉันจะก้าวไปอีกขั้น ไม่ใช่แค่... สบาย ๆ เหมือนคราวก่อนอีกแล้ว” เขากวาดตามองสัดส่วนโค้งเว้าของหลินอวี่ถังด้วยสายตารุ่มร้อน
ท้ายที่สุด เขาเสริมอีกประโยค “แล้วเธอก็จะไม่มีวันได้เหยียบแผ่นดินจีนอีกเลย”
น้ำเสียงเขาเรียบ ๆ แต่หลินอวี่ถังกลับสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ครั้งก่อนที่เธอพยายามแอบหนี เธอถูกเขาขังไว้ในห้องใต้ดินหนึ่งสัปดาห์เต็ม ทุกวันให้แค่น้ำหนึ่งขวดกับขนมปังหนึ่งแผ่น ความยาวโซ่เหล็กพอดีให้เธอคลานไปถึงมุมห้อง
ช่วงนั้นทุกวันเขาจะลงมาหาเธอครั้งหนึ่ง นั่งยอง ๆ ตรงหน้า ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “รู้ตัวหรือยังว่าผิด” จนกว่าเธอจะร้องไห้ตอบว่ารู้แล้ว
หลังจากนี้ไป ตนเองอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับมาตุภูมิอีกเลยจริง ๆ
จะต้องให้ผู้ชายคนนี้เลี้ยงเหมือนสัตว์เลี้ยงไปตลอดชีวิตจริง ๆ หรือ
ดวงตาเธอเอ่อคลอด้วยน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง
เทรซีหันกลับไป เอียงหน้ามองคนขับ น้ำเสียงกลับไปเย็นชาและมีอำนาจตามเคย “ติดต่อครอบครัว จัดเครื่องบินส่วนตัวกลับเยอรมนี หนึ่งชั่วโมงออกเดินทาง”
คนขับรีบหยิบโทรศัพท์เริ่มติดต่อ
เทรซีเอนหลังพิงเบาะ มองผู้หญิงตัวสั่นเทาอยู่เบาะหลังจากกระจกมองหลัง มุมปากโค้งลึกขึ้นอีกนิด
หลินอวี่ถังหลับตา แรงสุดท้ายก็เหมือนถูกสูบออกไปจนหมด
น้ำตาอุ่น ๆ ในที่สุดก็ไหลรินอาบแก้ม
นี่ไงคือเหตุผลที่เธอไม่กล้าวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่สถานีตำรวจ
ปีศาจตนนี้ถึงจะเป็นตระกูลทุนใหญ่ของเยอรมนี แต่อำนาจของเขาในจีนก็ได้ยินว่าแผ่ไปทั่วฟ้า
ถ้าเธอวิ่งไปแจ้งความคนเดียว อาจจะยังไม่ทันตั้งสำนวน ก็มีคนส่งข่าวเข้าหูเขาแล้ว
แล้วเธอก็อาจจะลงเอยเหมือนคราวที่เยอรมนี ถูกเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายส่งตัวกลับไปหาปีศาจตนนี้อย่างเคารพนบนอบ
เพราะงั้นเธอจึงไม่กล้าไปโรงพัก
เธอนึกว่าถ้าหลบในสวนสาธารณะที่หาคนยากแบบนี้ ก็น่าจะปลอดภัยชั่วคราว คิดว่าขอแค่รอให้เขาหมดความอดทน ก็จะหนีพ้นเงื้อมมือได้
สุดท้ายแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอก็เป็นแค่นกกระจอกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอย่างไร้ผลในอุ้งมือเขา
หลินอวี่ถังมองภาพถนนนอกหน้าต่างที่ถอยหลังเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แดดจ้าชัดเจนขนาดนั้น แต่พากระทบลงบนตัวกลับหนาวเยือก
รถเร่งความเร็ว มุ่งหน้าไปทางสนามบิน และมุ่งหน้าสู่คุกมืดที่ชื่อว่าเทรซี ซึ่งเธอไม่มีวันหลุดพ้นไปได้อีก
ศูนย์บัญชาการของกองตำรวจเขตพัฒนาปา่ซื่อ
จอ LED ความละเอียดสูงเต็มผนังสว่างวาบ แบ่งเป็นหลายสิบภาพ แสดงการจราจรบนถนนสายหลักของเมือง มุมกล้องวงจรปิดจุดสำคัญ และข้อมูลสถานการณ์ที่รีเฟรชไม่หยุด
รองผู้บัญชาการที่ดูแลงานสืบสวนคดีอาญายืนอยู่หน้าจอ สีหน้าเคร่งขรึม พูดด้วยความเร็วพอดีว่า
“ทุกหน่วยเตรียมพร้อม เริ่มแผนปิดประตูเมืองทันที ทีมวิดีโอ ย้อนดูกล้องวงจรปิดรอบสวนสาธารณะ ระบุยี่ห้อรถต้องสงสัย สี ป้ายทะเบียน และทิศทางหลบหนี”
ไม่นาน เจ้าหน้าที่สืบสวนวิดีโอก็ดึงภาพออกมาได้ มุมกล้องวงจรปิดหัวมุมถนนเส้นหนึ่งมีมุมที่ชัดเจนพอดี
ภาพหนึ่งถูกขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วส่งไปที่จอหลักตรงกลาง
ในภาพ ชายร่างใหญ่สองคนจับหญิงสาวชุดขาวกลางถนน แล้วยัดเข้าไปในรถเบนซ์สีดำคันหนึ่ง
ข้อมูลรถถูกเปรียบเทียบและระบุได้แทบจะในทันที
“กลางวันแสก ๆ จับคนกลางถนน!” รองผู้บัญชาการจ้องมองภาพ สีหน้าดำคร่ำเครียด ค่อย ๆ เปล่งคำออกมาจากไรฟัน “มันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!”
ขณะเดียวกัน ตรงขอบภาพ รถสปอร์ตแอสตันมาร์ตินสีฟ้าสดรูปทรงสะดุดตาคันหนึ่งก็ถูกจับภาพได้ด้วย
“รถสปอร์ตคันข้างหลังนี่ ผู้แจ้งเหตุใช่ไหม”
“ใช่ครับ ผบ.จ้าว! ตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว เจ้าของรถชื่อลู่จิ้งซิว เขาเป็นคนโทร 110”
“ดี” ผบ.จ้าวสูดลมหายใจลึก ไม่สนใจผู้แจ้งเหตุ
ตอนนี้ภาพจากวงจรปิดชัดเจนมาก เป็นการลักพาตัวกลางถนนที่มีลักษณะเลวร้าย
เขาพูดเร็วรี่สั่งการ “เปิดใช้แผนรับมือเหตุฉุกเฉินร้ายแรงทันที! ตั้งทีมสืบสวนเฉพาะคดีลักพาตัว ‘12 มิ.ย.’ ผมเป็นผู้บัญชาการทั้งหมด พร้อมรายงานสถานการณ์ไปยังศูนย์บัญชาการของกองบัญชาการตำรวจนครบาล!”
สีหน้าเขาดูไม่ดี
ในเขตเกิดคดีอาญาร้ายแรงแบบนี้ ถ้าจัดการไม่ดี เขาเป็นคนแรกที่ถูกสอบสวน
ต้องให้ตัวประกันปลอดภัยและช่วยเหลือออกมาได้ และคลี่คลายคดีได้รวดเร็ว เรื่องนี้ถึงจะเขียนลงในรายงานผลงานได้ กลายเป็นผลงานการควบคุมสถานการณ์ซับซ้อน
ไม่อย่างนั้น เส้นทางราชการก็คงหยุดอยู่แค่นี้