“พี่น้องทั้งหนุ่มทั้งแก่ในนครหลวง รบกวนช่วยออกหน้าให้ซื่อจื่อบ้านข้าหน่อย ช่วยกันตะโกนเรียกเซียวจิ่งเสวียนให้คืนเงินด้วย!”
“ลำบากพวกท่านแล้ว ช่วยออกหน้าให้หน่อย พวกเราจะได้มีคนมากันเยอะ ๆ!”
“มา ตะโกนตามข้าพร้อมกัน พนันแล้วต้องยอมรับ แพ้แล้วก็ต้องคืนเงิน!”
“เซียวจิ่งเสวียน ไอ้เวรเอ๊ย! คืนเงินมา!”
“.......”
ตลอดทางจากจวนฉินไปยังจวนองค์ชายสาม ฉินเฉิงฮ่าวแทบไม่หยุดปากเลย
เขาปั่นป่วนถนนหลายสายทั่วนครหลวงจนโกลาหล ดึงดูดความสนใจของผู้คนไม่น้อย และคนที่มามุงดูก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
ให้ตายสิ ต้องยอมรับว่าเจ้าหนูนี่มีพรสวรรค์จริง ๆ
พอพูดประโยคเหล่านี้ออกไป คนที่มาดูเรื่องสนุกจำนวนไม่น้อยก็เดินตามทั้งสองคนไป พลางตะโกนพร้อมกันเสียงดังลั่น
“เซียวจิ่งเสวียน คืนเงินมา!”
“พนันแล้วต้องยอมรับ แพ้แล้วก็ต้องคืนเงิน!”
“องค์ชายสามผู้สูงศักดิ์ คงไม่คิดเบี้ยวหรอกกระมัง?”
“เมื่อวานตอนเปิดโต๊ะพนันยังวางท่าผ่าเผยอยู่เลย วันนี้คงไม่แกล้งตายหรอกนะ?”
“ฮ่า ๆ ไป ๆ ตามไปดูกัน!”
“ผลึกวิญญาณระดับต่ำเจ็ดล้านเก้าแสนเชียวนะ ชั่วชีวิตนี้ข้ายังไม่เคยเห็นผลึกวิญญาณมากขนาดนี้เลย!”
“.......”
ฝูงชนเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนแรกมีเพียงคนว่างจากถนนไม่กี่สายที่ตามมาดูเรื่องสนุก
ต่อมา ผู้ฝึกยุทธ์กว่าครึ่งนครหลวงก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามทั้งสองคนไป บางคนกินข้าวอยู่ครึ่งมื้อ ยังไม่ทันได้วางชามก็ถือชามเดินตามมาแล้ว
โอกาสได้เห็นองค์ชายขายหน้าเช่นนี้หาได้ยาก ใครก็ไม่อยากพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้
ฉินชางเย่าเดินนำอยู่ด้านหน้า มือทั้งสองไพล่หลัง สีหน้าผ่อนคลาย