ซูเจิ้งฟางเองก็ยืนตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
เขาจ้องซูชิงหานที่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนเวทีประลองเขม็ง รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าหายไปนานแล้ว
แทนที่ด้วยความไม่อยากเชื่ออย่างสุดแสน
บุตรสาวของเขา ยอดหญิงอัจฉริยะจากจวนโหวซือนาน อัจฉริยะวิถีกระบี่ที่ก้าวเข้าสู่ขั้นสี่ช่วงปลายเมื่ออายุสิบแปดปี
กลับพ่ายให้ฉินชางเย่าอย่างนั้นหรือ?
พ่ายให้ฉินชางเย่าผู้ไร้ประโยชน์มานานถึงสิบหกปีคนนั้นน่ะหรือ?
แถมยังถูกหมัดเดียวโค่นลงอีก!
ในที่สุด หลังความเงียบงันเพียงชั่วครู่ ลานกว้างในพระราชวังก็ระเบิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันที
“ชนะ...ชนะแล้วหรือ?”
“ฉินชางเย่าชนะหรือ? ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า?”
“ซูชิงหานถูกเขาชกหมัดเดียวก็แพ้แล้วหรือ?”
“หมัดยาวบรรพชนยุทธ์! ที่เขาใช้คือหมัดยาวบรรพชนยุทธ์!”
“วิชายุทธ์พื้นฐานระดับแปด เหตุใดจึงมีอานุภาพน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้?”
“บ้าไปแล้ว! โลกนี้บ้าไปแล้ว!”
“ใครกันที่บอกว่าฉินชางเย่าเป็นคนไร้ประโยชน์? คนไร้ประโยชน์บ้านเจ้าชกหมัดเดียวเอาชนะผู้ฝึกตนขั้นสี่ช่วงปลายได้หรือ?”
“.........”
【ค่าความตกตะลึง +200, +200, +200......】
【.......】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ฉินชางเย่าฟังเสียงแจ้งเตือนถี่ยิบในหัว มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
รอบนี้พุ่งทะยานขึ้นฟ้าไปเลย!
จากนั้นเขาก็หันไปมองซูชิงหานที่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น ลมหายใจทั่วร่างปั่นป่วน ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า
“คุณหนูซู ท่านแพ้แล้ว!”
“เช่นนั้น...นับแต่นี้ไป ท่านก็เป็นสาวใช้ของข้าแล้ว ข้าหวังว่าจะได้พบท่านในห้องของซื่อจื่อคืนนี้”