กล่าวจบ เสิ่นชิงเยว่ก็นำคนจากห้างการค้าเสิ่นออกจากจวนโหวเจิ้นเป่ยไป ครั้นนางจากไปจนลับตา โถงด้านหน้าจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ฉินเสวียนคงมองฉินชางเย่า สีหน้าซับซ้อน
“ชางเย่า สตรีนางนี้ไม่ธรรมดา ได้ยินว่านางมีฐานะไม่ต่ำต้อยแม้แต่ในสำนักงานใหญ่ของห้างการค้าเสิ่น ยามเจ้าอยู่กับนางต้องระวังตัวให้มาก”
ฉินเสวียนคงรู้เรื่องฐานะของเสิ่นชิงเยว่ไม่มากนัก รู้เพียงว่านางมีภูมิหลังไม่ธรรมดาในสำนักงานใหญ่ของห้างการค้าเสิ่นเช่นกัน
เขากลัวว่าหลานชายจะเข้าใกล้นางเกินไป แล้วพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย
ฉินชางเย่าพยักหน้าพลางยิ้ม
“ท่านอารองวางใจ ข้าเข้าใจแล้ว”
ฉินเสวียนคงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนตบไหล่ฉินชางเย่าเบา ๆ
“ชางเย่า เจ้าเติบโตแล้ว อารองเชื่อใจเจ้า อยากทำสิ่งใดก็ลงมือได้เต็มที่ อารองจะคอยหนุนหลังเจ้าเอง!”
ฉินชางเย่ารู้สึกอบอุ่นในใจ
“ขอบคุณท่านอารอง”
จากนั้นฉินชางเย่าก็หันหลังเดินออกจากโถงด้านหน้า มุ่งไปยังเรือนพักของตน
ทันทีที่กลับถึงเรือนพัก กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นก็โชยเข้าปะทะใบหน้า
หีบไม้หลายใบวางเรียงรายอยู่ในลาน ภายในบรรจุสมุนไพรวิญญาณนานาชนิดไว้จนเต็ม
เสวียนหลีลอยออกมาจากจี้ห้อยคอ แล้วบินวนรอบหีบไม้เหล่านั้นหนึ่งรอบ ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมด้วยความพึงพอใจ
“ไม่เลว ไม่เลว”
“เสิ่นชิงเยว่ผู้นี้รู้จักวางตัวดีทีเดียว สมุนไพรเหล่านี้ล้วนมีคุณภาพไม่เลว แถมยังให้มาเกินอีกสามส่วน นับว่าจริงใจไม่น้อย”
ฉินชางเย่ายิ้ม
“จริงด้วย”
เสวียนหลีกอดอกเล็ก ๆ พลันขยับเข้ามาใกล้ฉินชางเย่า แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
“แต่ว่าท่าทีของสตรีผู้นี้ที่มีต่อเจ้าดูไม่ธรรมดาอยู่บ้างนะว่าไหม...นางคงไม่ได้ชอบเจ้าหรอกกระมัง”