“แม่ อย่าพูดเหลวไหล! ลืมแล้วหรือว่าท่านอี้ถูกจับไปได้ยังไง!”
ฉินหวยหรูรีบห้าม “ยังไม่รู้เลยว่าทางท่านอี้ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง...”
เมื่อนึกถึงภาพอี้จงไห่ถูกลากไปเหมือนหมาตายเมื่อวาน เจี่ยจางซื่อก็หนาวสะท้าน คำพูดที่จ่ออยู่ปลายลิ้นพลันถูกกลืนลงคอไปทั้งอย่างนั้น จนต้องกลอกตาไปมาอย่างอึดอัด
คนไข้บนเตียงข้าง ๆ กับญาติที่เฝ้าไข้ส่งเสียงไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อคืน พอได้ยินเจี่ยจางซื่อพูดจาไม่ยั้งคิด สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งบึ้งตึง
“พี่สาว เมื่อกี้พูดอย่างนั้นหมายความว่ายังไง? กำลังแช่งให้ใครไปตายในสนามรบหรือไง?”
หญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า ๆ ซึ่งเฝ้าไข้เตียงข้าง ๆ ลุกขึ้นชี้หน้าเจี่ยจางซื่อแล้วซักถาม
“ฉันพูดถึงใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ? เธอเป็นใครกัน?”
เจี่ยจางซื่อไม่ยอมอ่อนข้อ สวนกลับทันควัน “ดูหน้าดำเหมือนถั่วดำอย่างเธอสิ เชื่อไหมว่าฉันจะจับเธอไปเลี้ยงลาเดี๋ยวนี้เลย!”
“เธอ... นังปากจัด! ฉันจะย้ายห้อง!”
หญิงคนนั้นถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ ชี้เจี่ยจางซื่อพลางพูดติดขัดจนพูดอะไรไม่ออก
“ก็ย้ายไปสิ! คิดว่าโรงพยาบาลเป็นบ้านเธอหรือไง ถึงได้อยากย้ายก็ย้าย!”
เจี่ยจางซื่อกลอกตาอย่างดูแคลน ก่อนคว้าหมั่นโถวแป้งผสมขึ้นมากัดคำโต
“แม่ เหลือไว้ให้หนูบ้าง หนูยังไม่ได้กินข้าวเลย...”
ฉินหวยหรูพูดอย่างจนใจ
“อยากกินก็ไปซื้อเพิ่มเองสิ”
เจี่ยจางซื่อคว้าหมั่นโถวแป้งผสมชิ้นสุดท้ายขึ้นมาอีก กินสลับสองมืออย่างเอร็ดอร่อยจนส่งเสียงจุ๊บจั๊บ