“ดีเลย พวกเราก็ไม่ได้เจอกันนานแล้วเหมือนกัน”
เฉินเซี่ยงเป่ยตอบตกลงอย่างฉับไว
“ยายแก่ นี่คิดจะฆ่าฉันหรือไง!”
หยางเหว่ยหมินวางสายแล้วถอนหายใจยาว ก่อนพึมพำกับตัวเองว่า “ยังดีที่ฉันรอบคอบ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานนี่คงถึงคราวสิ้นสุดแล้ว”
กองทัพของประเทศมังกรขึ้นชื่อเรื่องปกป้องพวกพ้อง และกองทัพหน่วยนี้ยิ่งเป็นเลิศในหมู่กองทัพทั้งหลาย
ทหารของพวกเขา พวกเขาจะลงโทษหนักแค่ไหนก็ได้
แต่ถ้าคนนอกกล้าแตะต้องแม้แต่นิดเดียว...
พอคิดถึงตรงนี้ ทั้งที่อากาศหนาวจัด แผ่นหลังของหยางเหว่ยหมินกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาเริ่มหวั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
วีรบุรุษสงคราม บุคลากรพิเศษ ความดีความชอบชั้นหนึ่ง...
อย่างที่เหออวี่เฟิงเคยคิดไว้ เกียรติยศมากมายเหล่านี้ถาโถมลงมา อย่าว่าแต่ผู้อำนวยการโรงงานระดับตำแหน่งเจิ้งชู่ของหยางเหว่ยหมินเลย
คิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเล่นงานเหออวี่เฟิง ต่อให้เป็นนายพลก็ยังต้องคิดให้รอบคอบก่อน
“เสี่ยวโจว!”
หยางเหว่ยหมินตะโกนเรียกออกไปด้านนอก
“ท่านผู้อำนวยการ เรียกผมหรือครับ?”
เลขาโจวรีบผลักประตูเข้ามา เดินไปหน้าโต๊ะทำงานแล้วก้มตัวเล็กน้อย
“รีบไปที่โรงอาหารเดี๋ยวนี้ จัดให้เหออวี่จู้รับผิดชอบอาหารเลี้ยงแขกคืนนี้ พอทำอาหารเสร็จอย่าเพิ่งให้เขากลับ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
หยางเหว่ยหมินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “แขกเป็นสหายร่วมรบเก่าของฉันสองคน ทั้งคู่เป็นคนปาสู่ ฝากกำชับเหออวี่จู้ให้ดูแลรสชาติอาหารด้วย”
“ครับท่านผู้อำนวยการ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”