ยังพูดไม่ทันจบ อี้จงไห่ก็พลันหยุดปาก
เพราะมีแท่งเหล็กเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่หน้าผาก
«จะชดใช้อะไร? ฉันถามว่าจะชดใช้อะไร?»
เหออวี่เฟิงใช้ปืนพกจ่อหน้าผากอี้จงไห่ แล้วเอ่ยทีละคำว่า «เชื่อไหมว่าฉันจะยิงแกทิ้ง โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา»
«คะ...คุณอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม...»
อี้จงไห่รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเยียบที่หน้าผาก จนแทบตาเหล่
«พี่เฟิง ระวังหน่อย อย่าทำปืนลั่น...»
เหออวี่จู้เองก็ตกใจจนหน้าซีด พูดเกลี้ยกล่อมอย่างระมัดระวังว่า «ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิตนะ...»
«ใช่ ๆ รีบเก็บปืนก่อน! มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน!»
อี้จงไห่รู้สึกขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย กลัวว่าถ้าเผลอทำอะไรผิดพลาด เหออวี่เฟิงจะเจาะรูบนหัวเขาเอา
«ขี้ขลาดจริง»
เหออวี่เฟิงแค่นเสียง ก่อนเหน็บปืนกลับเข้าซองที่เอว
บนหน้าผากของอี้จงไห่ปรากฏรอยแดงกลมดิก เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เกือบทรุดก้นลงไปนั่งกับพื้น
เขาเองก็ผ่านยุคสงครามมา เคยเห็นความเป็นความตายจนชินชา
จากแววตาของเหออวี่เฟิงเมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ว่าไอ้หนุ่มคนนี้กล้ายิงจริง ๆ ในสายตาของอีกฝ่าย การฆ่าคนคงไม่ต่างจากฆ่าไก่สักตัว
«ฉันอยากรู้นักว่าใครกล้ารังแกคนของยายแก่คนนี้!»
ทันทีที่ปากกระบอกปืนของเหออวี่เฟิงพ้นจากหน้าผากอี้จงไห่ เสียงเปี่ยมพลังเสียงหนึ่งก็ดังมาจากทางลานหลังบ้าน
หญิงชราร่างเล็กเท้าโก่งคนหนึ่งใช้ไม้เท้าค้ำยัน เดินแหวกฝูงชนออกมาอย่างโซเซ
พอเห็นใบหน้าของเหออวี่จู้กับอี้จงไห่บวมปูดราวกับหมั่นโถวที่นวดจนฟู หญิงชราก็เดือดดาล เงื้อไม้เท้าฟาดใส่เหออวี่เฟิงทันที!
เหออวี่เฟิงไม่ตามใจนาง เขาคว้าไม้เท้ามาได้ในพริบตา
«ไม้ดีนี่ เดี๋ยวเอาไปก่อเตาได้»
เหออวี่เฟิงหักไม้เท้าเป็นสองท่อนราวกับหักไม้จิ้มฟัน แล้วโยนลงพื้นพลางพูดว่า «นี่มันยายแก่หูหนวกไม่ใช่หรือ วันนี้หายหูหนวกแล้วรึไง?»
«ไอ้สารเลว! ไอ้สารเลว! กล้าทำไม้เท้าของยายแก่คนนี้พังได้ยังไง!»
ยายหูหนวกหน้าซีดเขียว ชี้หน้าเหออวี่เฟิงด้วยความโมโหจนตัวสั่นเทิ้ม
«ดูตัวเองสิ อายุปูนนี้แล้วยังโมโหง่ายขนาดนี้ ระวังจะหายใจไม่ทันแล้วตายปุบปับตรงนี้เอา»
เหออวี่เฟิงเลิกคิ้วพูด
«โมโหจะตายอยู่แล้ว! โมโหจะตายอยู่แล้ว!»
ยายหูหนวกลูบหน้าอก หอบหายใจแรงเสียจนดูเหมือนจะขาดใจได้ทุกเมื่อ
«เหออวี่เฟิง แกอย่าทำเกินไปนัก!»
พอเห็นยายหูหนวก อี้จงไห่ก็เหมือนเจอหลักยึด รีบเข้าไปประคองแขนนางพร้อมกับเหออวี่จู้คนละข้าง แล้วกล่าวว่า «นี่คือบรรพบุรุษผู้เฒ่าของลานบ้านเรา สมัยก่อนเคยส่งรองเท้าฟางให้กองทัพ อย่างน้อยแกก็เป็นทหาร จะปฏิบัติต่อผู้เฒ่าผู้มีคุณูปการเช่นนี้ได้ยังไง!»
«หึ!»
เหออวี่เฟิงแค่นเสียงจากจมูก «เคยส่งรองเท้าฟางหรือ? นางเนี่ยนะ? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินว่ากองทัพเคยมาถึงเมืองจิ่วจิ่วเฉิง? ด้วยเท้าเล็ก ๆ คู่นั้นจะส่งไปที่ไหนได้? อย่าบอกนะว่าส่งผิดกองทัพ?»
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของอี้จงไห่กับยายหูหนวกก็เปลี่ยนไปทันที!
ยายหูหนวกส่งรองเท้าฟางบ้าบออะไร นั่นเป็นเรื่องที่อี้จงไห่แต่งขึ้นมาหลอกคนทั้งนั้น
เขาทำไปเพื่อสร้างภาพลักษณ์สูงส่งให้ยายหูหนวกในลานบ้าน ทำให้คนอื่นไม่กล้าล่วงเกินนาง
อี้จงไห่เองก็อาศัยบารมีของยายหูหนวก ถึงได้ขึ้นเป็นผู้ดูแลลานบ้าน
ตอนนี้เหออวี่เฟิงเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย ทั้งสองจึงอดตื่นตระหนกจนลนลานไม่ได้
«เหออวี่เฟิง อย่าพูดเหลวไหล สถานะของยายได้รับการรับรองจากสำนักงานเขตแล้ว ทุกเทศกาลจะมีคนมาเยี่ยมเยียนยาย เรื่องพวกนี้เพื่อนบ้านในลานบ้านเห็นกันหมด!»
อี้จงไห่พยายามกดความลนลานในใจ ก่อนกล่าวว่า «อีกอย่าง ยายอายุมากขนาดนี้แล้ว เป็นทหารไม่เคยเรียนหรือไงว่าต้องเคารพผู้สูงวัยและรักเด็ก?»
«ก็จริง...การเคารพผู้สูงวัยและรักเด็กเป็นคุณธรรมดั้งเดิมของชนชาติเรา»
เหออวี่เฟิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
«ใช่แล้ว คนหนุ่มต้องมีความรับผิดชอบ มี...»
เมื่อเห็นน้ำเสียงของเหออวี่เฟิงอ่อนลง อี้จงไห่ก็รีบฉวยโอกาสพูดต่อ แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเหออวี่เฟิงขัดขึ้นมา
«เมื่อกี้ฉันตบพวกแกคนละฉาด ยายแก่นี่อย่างน้อยก็ต้องสามฉาดสิ ใช่ไหม เคารพผู้สูงวัยนี่นา นางสมควรได้รับ!»
พูดจบ เหออวี่เฟิงก็เดินเข้าไปหายายหูหนวก
«ยะ...อย่าเข้ามานะ! เสาจู้ ขวางเขาไว้!»
อี้จงไห่ตกใจจนรีบปกป้องยายหูหนวก แล้วพานางมุดเข้าไปในฝูงชน
เหออวี่จู้คุ้นเคยกับการทำตามคำสั่งของอี้จงไห่ พอได้ยินก็เผลอเดินไปขวางหน้าเหออวี่เฟิงโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเห็นฝ่ามือของเหออวี่เฟิงเงื้อขึ้นแล้ว เขาก็หมดแรงฮึดทันควัน หดคอหลบไปข้าง ๆ
«ยืนบื้ออะไรกันอยู่? ขวางเขาไว้สิ!»
เมื่อเห็นเช่นนั้น อี้จงไห่หน้าซีดด้วยความกลัว รีบผลักเพื่อนบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ ให้เข้าไปขวาง
«เหออวี่เฟิง แกอย่าได้ใจให้มันมากนัก!»
ในจังหวะนั้นเอง หลิวไห่จงก็เดินแหวกฝูงชนออกมา พุงโตของเขาขวางอยู่ตรงหน้าเหออวี่เฟิงราวกับภูเขาเนื้อ พลางเหลือบมองอี้จงไห่อย่างดูแคลน
หนุ่มน้อยคนเดียวยังทำให้กลัวจนเป็นแบบนี้ ยังมีหน้ามาเป็นผู้ดูแลใหญ่ลำดับหนึ่งอีก!
ถุย!
ช่วงเวลาสำคัญยังไงก็ต้องพึ่งฉัน หลิวไห่จง!
«เจ้าหมูอ้วนหลิว พุงแกนี่ใหญ่ขึ้นทุกวันเลยนะ»
เหออวี่เฟิงพูดพลางยิ้มกริ่ม «เอาจริง ๆ นะ ในที่นี้ใครอยู่ใครไป ฉันตบหมดไม่เลือกหน้า แต่กลับไม่กล้าตบแกอยู่คนเดียว»
«รู้จักกลัวแล้วหรือ? ชนชั้นกรรมกรต่างหากที่เป็นนายของสังคม แกก้มหน้ายอมรับผิดดี ๆ จะชดใช้ก็ชดใช้ เรื่องนี้ฉันตัดสินใจยกโทษให้แกได้»
หลิวไห่จงได้ยินแล้วก็ยิ่งลำพอง เขาไพล่มือไว้ข้างหลัง ก่อนยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
«ฉันกลัวว่าแตะแกทีเดียว มือจะเปื้อนน้ำมัน ล้างยังไงก็ไม่ออกมากกว่า»
เหออวี่เฟิงทำหน้ารังเกียจ «ยุคนี้คนยังแทบไม่มีข้าวกิน หมูยังไม่อ้วนเลย แล้วแกกินอาหารสัตว์อะไรกันแน่? ทางสถาบันวิจัยเกษตรไม่เรียกแกไปศึกษาวิจัยบ้างหรือไง?»
«ไอ้สารเลว!»
หลิวไห่จงหน้าตึง นิ้วมือสั้นป้อมแทบจิ้มจมูกเหออวี่เฟิงอยู่แล้ว
เหออวี่เฟิงไม่พูดพล่าม คว้านิ้วของหลิวไห่จงแล้วหักง้างไปข้างหลัง!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังชัด นิ้วของหลิวไห่จงพับแนบหลังมือไปทันที!
«อ๊าก! มือฉัน!»
ความเจ็บจากนิ้วทั้งสิบแล่นถึงหัวใจ ความเจ็บครั้งนี้เกือบทำให้หลิวไห่จงเป็นลม เขากุมมือร้องโหยหวนราวกับหมูที่กำลังจะถูกเชือด!
«เหออวี่เฟิง แกเป็นทหารนะ! ไม่รับใช้ประชาชนอย่างพวกเราก็แล้วไป ยังจะมารังแกคนอื่นอีก ทำไมกัน!»
อี้จงไห่หลบอยู่ในฝูงชน ตะโกนโวยวายเมื่อเห็นสถานการณ์ «ฉันว่าอย่างแกไม่คู่ควรเป็นทหารด้วยซ้ำ น่าจะให้กองทัพจับแกกลับไปกินถั่วลิสง!»
«ทำไมกันงั้นหรือ? คำถามนี้ถามได้ดี!»
ดวงตาเหออวี่เฟิงเป็นประกาย เขาเดินยิ้มกริ่มไปหน้าประตูห้องของเหออวี่จู้ แล้วยกเป้ขึ้นมาพูดว่า «ก็เพราะสิ่งนี้!»
พูดจบ เหออวี่เฟิงก็หยิบกล่องผ้าไหมสีแดงจากเป้ เปิดออกแล้วยกให้ทุกคนดู
ข้างในมีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งอยู่หนึ่งเหรียญ
«ก็เพราะสิ่งนี้!»
จากนั้นก็หยิบกล่องผ้าไหมอีกสองกล่องออกมา ข้างในมีเหรียญกล้าหาญชั้นสองสองเหรียญ
«ก็เพราะสิ่งนี้!»
ในกล่องสี่ใบมีเหรียญกล้าหาญชั้นสามอยู่
«ก็เพราะสิ่งนี้!»
หนังสือรับรองความผิดปกติทางจิตที่ออกโดยโรงพยาบาลกลางเขตทหารเป่ยปัง ข้อความในนั้นยังเขียนเป็นสองภาษา ทั้งภาษาเป่ยปังกับภาษาหลงกั๋ว
«แค่ก ๆ...ขอโทษที หยิบผิด»
เหออวี่เฟิงยัดหนังสือรับรองความผิดปกติทางจิตกลับเข้าเป้ แล้วหยิบของสองชิ้น...ออกมาแทน
ระเบิดมือ