“แต้มสะสม!”
เซียวชิงถอนคำสั้น ๆ เพียงสองคำ
จากนั้นจึงหันไปมองเย่หาน “ส่งป้ายแดนสวรรค์ของเจ้าให้ข้า”
“ไม่ให้!”
เย่หานตอบรับอย่างฉับพลันไม่ต้องคิด
เซียวชิงก็ได้แต่ “…!”
เธอมองเย่หานหนึ่งครั้ง แล้วยื่นป้ายแดนสวรรค์ในมือให้เขาแทน
“เทพธิดาเซียวหมายความว่าอะไร?”
เย่หานงงงวยไม่น้อย
“ข้างในนี้มีแต้มสะสมอยู่สองหมื่นแปดพันล้าน ศิษย์พี่เพ่ยอู๋ตี๋ของเจ้าเป็นผู้มอบให้”
เซียวชิงมองเย่หาน “ศิษย์พี่เจ้าอยู่ระหว่างปิดภาวะบำเพ็ญ ออกจากสำนักลับไม่ได้ แต่ฝากข้าให้นำแต้มสะสมสองหมื่นแปดพันล้านนี้มาส่งถึงเจ้า ณ บัดนี้เจ้าจำเป็นต้องรวบรวมแต้มสะสมให้ครบเสียก่อน แล้วจึงกลับไปยังแดนสวรรค์เพื่อแลกตำแหน่งเทพบุตรโดยตรง เมื่อถึงเวลานั้น ฐานะและอำนาจย่อมสูงขึ้นตามกระแสน้ำ เหล่าประมุขมณฑลทั้งหลายก็จะยากจะต่อกรกับเจ้า แม้เจ้าจะเข้าสู่สำนักลับแห่งแดนสวรรค์โดยตรง รับการรับสั่งเรียกจากบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ แสดงอัจฉริยภาพ และได้รับการคุ้มครองอบรักษาก็ย่อมได้”
“ศิษย์พี่ที่สามให้ข้างั้นหรือ?”
หัวใจของเย่หานอุ่นขึ้นมาทันที
ศิษย์พี่ที่สามผู้ซึ่งเขาไม่เคยพบหน้าเลยสักครั้ง กลับมีแต้มสะสมมากถึงสองหมื่นกว่าล้าน ไกลลิ่วเหนือกว่าเทพบุตรทั้งสามคนเมื่อก่อน
ทั้งยังมอบแต้มสะสมจำนวนมากเช่นนี้ให้เขาโดยตรง
รับของผู้อื่นแล้วมือก็สั้น!
แต่สิ่งที่ศิษย์พี่มอบให้ เย่หานก็ไม่ปฏิเสธให้เสียเวลา
เขาโอนแต้มสะสมสองหมื่นแปดพันล้านเข้ามาให้ตนโดยตรง ทันใดนั้นป้ายแดนสวรรค์ของเย่หานเองก็ปรากฏแต้มสะสมถึงห้าหมื่นห้าพันล้าน
“อะไรนะ? ห้าหมื่นห้าพันล้าน?”