ม่านห้วงอวกาศกว้างเก้าหมื่นลี้ถูกฟันฉีกออกด้วยดาบหนึ่งเดียว
ทั้งนครผนึกฟ้าสั่นสะเทือนขึ้นในพริบตา
"อะไรนะ!"
มหาเทพทะเลเหนือหน้าซีดจากความสยอง
ไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบสนอง เพียงรู้สึกได้ว่านครผนึกฟ้าถูกตัดขาดจากตนไปโดยสิ้นเชิง
ตูม!
ชั่วพริบตา ฟ้าถล่มแผ่นดินแตก ห้วงอวกาศแหลกลาญ
แสงดาบกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ห้วงอวกาศเหนือท้องทะเลเหนือทั้งผืนกลายเป็นสีทองเจิดจรัสระยับ
ท่ามกลางความโกลาหล นครผนึกฟ้าแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
ณ วินาทีที่แตกสลาย เย่หานในที่สุดก็หลุดพ้นจากการรัดเกี่ยวทั้งปวง ดุจเทพสงครามผู้ไร้เทียมที่ถูกผนึกมานับพันล้านปีได้ปรากฏกายออกสู่โลกอีกครั้งในวันนั้น
เจตจำนงของเขา พลังของเขา พลังเลือดของเขาระเบิดออกมาเต็มที่ พุ่งทะยานขึ้นถึงจุดสูงสุดในพริบตา
ก้าวย่างขึ้นสู่แดนฟ้า เย่หานกำดาบมังกรยุคโบราณกาลที่หลอมรวมจากอักษรทองคำโบราณไว้ในมือ แล้วบุกฟันลงด้านล่างอย่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยว
ตูม ตูม ตูม!
กาลอวกาศที่ยังฟื้นคืนไม่ทัน ในวินาทีถัดมาก็แตกสลายราบคาบอีกครั้ง
แสงดาบสีทองยาวกว่าหมื่นลี้ทอดยาวออกมา ครอบงำฟ้าดิน เมื่อฉีกขาดมิติสัมปทาน ก็ฟันลงบนเกาะด้านล่างโดยสมบูรณ์
ปัง!
เกาะทั้งเกาะแหลกละเอียดเป็นผงธุลี
"สัตว์เดรัจฉาน!"
มหาเทพทะเลเหนือโกรธกรีดกร้อยากควบคุม
ในพริบตาเดียว นิ้วกับฝ่ามือของเขายื่นออกไป ผลักฝ่ามือหนึ่งทะยานขึ้นสวนฟ้า
"ฟัน!"
เย่หานเบิกตาเย็นเยียบ ฟันดาบลงอีกครั้ง
แสงดาบสีทองร่วงจากสุดปลายแดนฟากฟ้า คมกริบไร้ที่สิ้นสุด แบกพลังอันบ้าคลั่งไร้เทียมทานภายในร่างของเย่หาน ดาบเดียวดุจจะฉีกม่านฟ้า ตัดดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ให้ดับสูญ
แสงดาบสีทองดุจมหาสมุทรกว้างกลืนกินท้องทะเลด้านล่าง