"คิดดีแล้ว!"
เย่หานมองบรรดาคุณชายผู้อภิสิทธิ์ทั้งหลายตรงหน้า แล้วเอ่ยออกมาอย่างฉับพลัน
"โฮ?"
คุณชายราชันปีศาจกับพวกแลกสายตากัน จากนั้นต่างแสดงรอยยิ้มพึงพอใจ
ยิ่งเย่หานปากร้ายเพียงใด เมื่อต้องเผชิญการผนึกและทรมานแห่งคุกสวรรค์ สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนอยู่ดี
ภายในแดนสวรรค์ นอกจากบรรดาผู้รับใช้ติดตามและทาสรับใช้แล้ว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นอัจฉริยะชั้นนำในสายตาชาวโลก รวมถึงคุณชายราชันปีศาจกับพวกเองด้วย จึงคุ้นเคยกับนิสัยของเย่หานเป็นอย่างดี
หากใช้การผนึกขู่ตรง ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะทำให้เย่หานยอมจำนนได้ ยิ่งผู้แข็งแกร่งผู้เป็นอัจฉริยะ ถ้าหากบำเพ็ญไม่ได้ บาดแผลทางจิตวิญญาณที่ต้องแบกรับก็ยิ่งมหาศาล
"งั้นก็เอาออกมาสิ!"
คุณชายราชันปีศาจยื่นแขนออกไป "เริ่มจากให้พวกเราแต่ละคน 10 หยดเลือดสารของแก ให้พวกเราทั้ง 5 คนได้ประโยชน์ พอหลอมรวมแล้วถ้าสายเลือดสิบวงไม่ถือกำเนิดขึ้น ต่อไปแกก็ต้องหามาให้เรื่อย ๆ"
คุณชายฮั่วชิงก้าวออกมาในตอนนั้น มองเย่หานด้วยความคาดหวัง "ถูกต้อง แต่มีข้อหนึ่งที่แกวางใจได้ ในคุกสวรรค์แห่งนี้แกบำเพ็ญไม่ได้ แต่พวกเราจัดหาสมบัติที่เหมาะสมให้ได้ เพื่อให้แกบงบางเลือดสารของตนไว้ในร่าง"
เย่หานจ้องมองคุณชายฮั่วชิงอย่างลึกซึ้ง "บงบางเลือดสาร? เจ้ามองข้าเป็นอะไรกันแน่ อยากให้ข้าหลั่งเลือดสารให้พวกเจ้าไม่ขาดสาย เพื่อเป็นเครื่องบำรุงให้พวกเจ้าแปรเปลี่ยนงั้นรึ?"
"แกไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!"
คุณชายฮั่วชิงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
"โฮ งั้นก็ยื่นแขนมาสิ!"
เย่หานเอ่ยอย่างสุขุม
ท่ามกลางการเป็นสักขีพยานของยอดฝีมือสองนายแห่งบัญญาสิทธิ์ คุณชายราชันปีศาจกับพวกยิ้มเยาะ แล้วยื่นแขนออกมาทันที