เสียงดังกึกก้องแว่วไปทั่วฟ้าปฐพี
เย่หานยืนอยู่กลางพื้นปฐพี ใบหน้าอันเยาว์วัยชัดเจนนั้น กลับดุจเทียนตี้ผู้คืนชีพ ดูราวกับมีลมหายใจอันไร้ขอบเขตแผ่ขจายไปรอบด้าน มหิทธิฤทธิ์ไร้ประมาณ เจตนารมย์แห่งจักรพรรดิไร้พรมแดน
ดวงตาเบื้องสูงมองเหยียดหยิม เพียงหนึ่งแววตาก็สามารถมองให้เห็นโฉมแท้ของสรรพสิ่งในโลก
เจตนารมย์แห่งจักรพรรดิระเบิดออกมา หนึ่งการปะทะสามารถกดขี่ทั่วทั้งท้องฟาดาวและนับหมื่นภพ
เทียนตี้ ได้เสด็จมาแล้ว!
เผ่ามหาสมุทรในแดนนี้ต่างสั่นสะท้านในความหวาดกลัว สรรพชีวิตของภพนี้ต่างสั่นเทิ้มไม่หยุด
ด้านหนึ่งของปฐพี จี้เฉิน ไป๋เย่ และหวงอิง อัจฉริยะทั้งสามต่างร่างสั่นสะท้าน รู้สึกดั่งมีแรงบีบบังคับให้คุกเข่าคำนับลงตรงนั้นโดยไม่อาจห้ามใจได้
โชคดีที่เจตนารมย์จักรพรรดิอันมหึมาเบิกบานเต็มฟ้าของเย่หานไม่ได้แผ่มาถึงทั้งสามคน พวกเขารู้จักมักคุ้กับเย่หานมาหลายวัน แต่ก็ยังไม่อาจซึมซับสภาวะในยามนี้ของเย่หานได้จริง จึงฝืนทนอยู่ได้โดยไม่ต้องคุกเข่าลง
แต่ก็ยังไม่อาจเชื่อได้ว่า เย่หานนั้นคือเจิ้นเทียนหลงตี้ผู้เคยเหาะเหินเหนือนภพนับหมื่นโดยไร้ผู้ต้านทาน ผู้ที่ใช้พลังหนึ่งการปะทะปิดฉากยุคมังกรและยุคอันธพาลปีศาจอันวุ่นวาย
สายตานับไม่ถ้วนมาบรรจบกัน แม้แต่สรรพสิ่งน่าสะพรึงเหล่านั้นที่ซ่อนอยู่ลึกในจินเทียนไห่เฉิง ณ ยามนี้ก็ดูราวกับอุดกั้นลมหายใจไว้ ชั่วขณะหนึ่งไม่กล้าปฏิบัติการใดๆ
บนยอดสุดแห่งท้องฟาดาวอันไร้สิ้นสุด เหนือศิราภรณ์ของนับหมื่นภพ ณ ส่วนลึกของเก้าภพสวรรค์ที่เหนือกว่านภาทั้งเก้า ภายในเก้ามหาวิหารอันใหญ่โตดุจสัตว์ยักษ์ ดูราวกับมีดวงตาเก้าคู่เจาะทะลุมามอง จ้องมองมายังแดนวิญญาณมหาสมุทรเช่นกัน…