ขณะเดินทางผ่านทุ่งร้างแห่งหนึ่ง พวกเขาได้เห็นภาพที่ไม่อาจเชื่อสายตา
เหล่าผู้บำเพ็ญระดับเซียนน้อยและเซียนใหญ่ ต่างสภาพเครื่องนุ่งห่มขาดวิ่น ม้วนตัวแออัดอยู่ในทุ่งรกร้างดุจขอทาน สายตาลอยล่อง ไร้ซึ่งวิญญาณ
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้เชี่ยวชาญที่ก้าวถึงระดับเซียนสวรรค์และราชาเซียน ล้วนคลี่คลายกลิ่นอายแห่งความพินาศ นั่งสมาธิกระจายกันรอบด้าน สภาพไม่ต่างจากผู้ทุลักทุเล
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
เจี้ยนเฉินเดินตามเย่หานแน่นหนา หัวใจเต้นถี่ ศีรษะหนาวเหน็บชา ความสยองเล่นเอาใจหาไม่
ภาพด้านล่างนั้นช่างเลวทรามเหลือเกิน ทุ่งร้างนี้มิได้กว้างใหญ่นัก แต่ภายในมีนักบุญมากกว่าพันชีวิต ล้วนอยู่ในสภาพพินาศเช่นกันทั้งหมด
หากคนเหล่านี้กลืนพลังปราณ กลืนสังขารข่มขู่เสีย ณ บัดนี้ย่อมเหมือนฝูงคนจรจัดขอเลี้ยงชีพโดยแท้ คนไม่รู้ย่อมเข้าใจว่าที่นี่คือถิ่นรวมของเหล่าขอทาน
เมื่อเย่หานกับพวกบินผ่านช่องว่างมิติ ด้านล่างมีสายตาอันดุจหมาป่าหิวกระหายและงูพิษรวมตัวมาเกาะกิน ทำเอาเหล่าอัจฉริยะทั้งหลายขนหัวลุก
"นี่คือสภาพปัจจุบัน ถ้าจะเทียบกันแล้ว พวกนี้ยังนับว่าโชคดี อย่างน้อยก็ยังพอค้างอยู่ในพิภพนี้ได้ ไม่ถึงกับต้องตายอย่างทรมานทันทีที่ราตรีมาเยือน"
เย่หานเอ่ยเรียบนิ่ง "ภายใต้ท้องฟ้าดาวแห่งนี้ ในโลกสมบูรณ์กว่าพันโลกนั้น ผู้เชี่ยวชาญรวมตัวกันมากมาย ด้วยอิทธิพลของพลังโลก ยามค่ำคืนจึงไม่ปรากฏสรรพสิ่งน่าสยองออกมาราวกับที่อื่น แต่ก็ยังมีกระแสคลื่นกาลอวกาศแปลกประหลาด ตลอดจนพลังเย็นเยียบและกลิ่นอายชั่วร้ายปรากฏขึ้น การหมกหมุ่ยอยู่ในพงทะเลทรายเช่นนี้ยาวนาน หากผู้บำเพ็ญผู้นั้นไม่มีรากฐานแกร่งกล้าพอ ย่อมถูกสรรพพลังเหล่านั้นกลืนกินในที่สุด"
"อะไรนะ?"
เจี้ยนเฉินและเหล่าผองสหายพูดไม่ออกสุดสายตา