“ต้องหาทางสักอย่าง ไม่มีทางปล่อยให้ตำหนักกระบี่โบราณนั่นแหละแย่งกินทุกสิ่งของเย่หานไปคนเดียว”
เจ้าชายราชามารกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “เมื่อได้กัดกินเข้าไปสักคำ พวกเราย่อมได้ประโยชน์มหาศาลทันที ก้าวข้ามสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์โดยตรง ชิงตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์มาครอง ขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียว”
ทั้งหลายมองหน้ากัน จมอยู่ในความเงียบ
ครู่หนึ่ง เจ้าชายราชามารกลับเปิดปากอีกครั้ง “คิดทางออกเถอะ ผนึกเย่หานคนนี้ทิ้ง แล้วหลอมรวมโดยตรง ก้าวข้ามขอบเขตทันที อย่างน้อยก็ต้องไม่ปล่อยให้มันตายไปเฉย ๆ ท่านชายฮั่วชิง ท่านชายเสวียนอ้าว ท่านชายตั้นหุ้น ท่านชายจ้างเจี้ยน เมื่อแย่งทุกสิ่งของเย่หานมาได้แล้ว เราห้าคนจะตั้งสัญญาร่วมกันแบ่งปันกันทั้งหมด เป็นยังไง?”
“ตกลงแบบนั้น!”
ท่านชายฮั่วชิงแลบตาเย็นเยียบ “ขอแค่กลืนกินทุกสิ่งของเย่หาน ภายในหนึ่งปีพวกเราทุกคนจะเลื่อนขึ้นเป็นจักรพรรดิยุทธ์ ชิงตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์มาครอง ถึงตอนนั้นแม้เพ่ยอูตี้จะออกจากประตูปิด ก็ไม่อาจทำอะไรพวกเราห้าคนได้”
ชั่วขณะนั้น เหล่าอัจฉริยะชั้นนำแห่งตำหนักใหญ่ต่าง ๆ ของแดนสวรรค์ต่างสนทนา ปรึกษาหารือ ครุฑคิดแผนการมืดมนนานัปการ แล้วรีบจากไป……
เย่หานในขณะนี้ถูกฝ่ามือใหญ่คว้าจับพามาตามท้องฟ้า จนมาถึงมหาศาลาที่โบราณนัก มโหฬารนัก เต็มไปด้วยสังหารภิรมย์เย็นยะเยือก แม้แต่วิญญาณยุทธ์ของผู้ใดได้เห็นก็สยดสยอง
มหาศาลาบัญชากฎ!
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่มหาศาลานี้ เย่หานก็รู้สึกถึงบรรยากาศแห่งการทำลายล้างทั้งสรรพสิ่ง
สังหารภิรมย์ ความสงบนิรันดร์ และมรณะที่อธิบายไม่ได้พวยพุ่งขึ้นมาตามๆ กัน เหมือนได้มาถึงนรกนครเก้าหยูในตำนาน