เจี้ยนเฉินและสำนักกระบี่ทะลุสวรรค์คือบทเรียนที่ผ่านมาแล้ว
หากไม่ยอมแลกด้วยราคาที่เจ็บปวด ก็อย่าฝันว่าจะพาคนออกไปจากมือเย่หานได้
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนอึดอัดที่สุดคือ ชาติก่อนของเย่หานคือเจิ้นเทียนหลงตี้ผู้ยืนเหนือยอดแห่งแดนดารา สมบัติธรรมดาสามัญนั้นเขาไม่เลยสายตาเสียด้วยซ้ำ
ทั่วทั้งแดนดารา ไม่มีผู้ใดแก่กล้าในการจำแนกของวิเศษยิ่งกว่าเย่หานอีกแล้ว
"ศิษย์สำนักเทพถล่มสุริยันจงบำเพ็ญในแดนดาราเป็นเวลาสามปี เมื่อครบสามปีจึงพ้นออกจากแดนนี้ไปได้ด้วยตนเอง นอกจากนี้ สำนักเทพถล่มสุริยันต้องส่งมอบน้ำเทพมหาสุริยะหนึ่งพันหยด"
เย่หานเอ่ยขึ้น สายตาล็อกเป้าไปยังร่างหนึ่งกลางแดนดารา
ชรานั้นแห่งสำนักเทพถล่มสุริยันใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบมองไม่ได้ ร่างกายสั่นเทา "เจ้า... เจ้าเจ้าเจ้า?"
"ข้าอะไรของเจ้า?"
เย่หานขมวดคิ้ว ความเยือกเย็นลอยขึ้นบนใบหน้า
"หนึ่งพันหยดนั้นมากเกินไป สำนักเราตลอดทั้งปีก็หลอมรวมได้เพียงสิบหยดเท่านั้น"
ชราแห่งสำนักเทพถล่มสุริยันเอ่ยต่อ
เย่หานยิ้มเย็น "หลอมได้ปีละสิบหยด? สำนักเทพถล่มสุริยันสืบทอดมาตั้งแต่ยุคโบราณกาล ฐานรากลึกล้ำเลิศ ย่อมมีสำรองสะสมจากอดีตไว้แน่นอน อย่ามาเจื้อยแจ้วต่อหน้าข้า ไม่งั้นข้าฟันมันตาย"
ว่าจบ แขนพลังปราณหนึ่งแฉล้งฝ่าอวกาศออกไป ล็อกเป้าตรงเข้ายังจักรพรรดิผู้เกรียงไกรหนุ่มคนหนึ่งที่ขอบสมรภูมิ
จักรพรรดิหนุ่มนั้นใบหน้าบิดเบี้ยวสุดซี้ด แต่กลับสั่นเทิ้ม ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เขามีจิตแห่งผู้ไร้พ่าย แต่เผชิญหน้าคนโหดเหี้ยมอย่างเย่หาน ผู้ใดจะกล้าอ้างว่าตนไร้พ่าย?