จ้องมองจดหมายฉบับนั้นอยู่ชั่วคราว
ชายผู้นั้นร่างสั่นสะท้านฮึดขึ้นทันที "ผู้เป็นใหญ่ตี้คงยังไม่ตาย! เทียนจิ่วเจี๋ยถูกผนึกไว้ในคุกลับแห่งเทียนฟู่ด้วยงั้นรึ!"
พลังอันเฉียบคมสุดประลัยระเบิดออกพร้อมกัน ดวงตามองไปยังทิศค่ายชางโจว "ภายในสามปีต้องช่วยคน? ดีแล้ว ข้าจะติดต่อกับประมุขสำนักเดี๋ยวนี้ สามปี ชั่วแวบเดียวเท่านั้น สำนักเทียนตี้ของเรารอไหว"
ก้าวย่างขึ้นกลางอากาศ พริบตาเดียว ผู้เชี่ยวชาญแห่งสำนักเทียนตี้ก็หายไปจากขอบฟ้าไกลโพ้น
ขณะเดียวกัน ณ ดินแดนโบราณรกร้างไร้ผู้คนห่างจากที่แห่งนี้สิบหมื่นลี้ เย่หานยืนประสานมือไว้ข้างหลัง แจกังกวาดมองสรรพสิ่งบนฟ้าพื้นดิน
"สามปี!"
เย่หานพึมพำกับตนเอง "อีกสามปี ข้าจะเดือดฟ้าประสานแผ่นดินแห่งนี้ให้เป็นเลือด"
พริบตาเดียว ร่างของเย่หานก็มลหายสิ้นสภาพ
ร่องรอยของเขาถูกลบเลือนจากสนามรบกู่โจวโดยสิ้นเชิง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขามุ่งหน้าไปแห่งใด
ที่ค่ายชางโจว!
เย่ซิงเหอกลับมาอย่างกึกก้อง แจกังเป็นประกายวาบ "จงจดจำไว้ หากเย่หานปรากฏตัว ให้ส่งข่าวกลับเทียนฟู่ทันที"
"รับทราบ!"
บรรดาบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเทียนฟู่พยักหน้าพร้อมเพรียงกัน
ดวงตาของทุกคนล้วนเปล่งประกายแห่งความแค้นเคืองต่อเย่หาน
เบื้องหน้าฝูงชน ซเชิงผู้เคยเอาใจเย่หานเพื่อหวังให้นำพาทุกคนไปสำรวจโอกาสแห่งวังหว้าก้งแต่จบลงด้วยความล้มเหลว เอ่ยขึ้น
"เย่หานเดรัจฉานนี่ ก่อเรื่องในสนามรบกู่โจวจนก่อภัยพิบัติให้ฝ่ายชางโจวของเราก็ไม่พอ ยังกล้าผนึกสังหารศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ของเทียนฟู่เราอีก ช่างรนหาที่ตายนัก เขาคือกบฏของเทียนฟู่ เมื่อปรากฏตัวเมื่อใด ต้องถูกผนึกสังหาร"
"ถูกต้อง!"
ดวงตาเย่ซิงเหอเบิกบาน พอใจกับปฏิกิริยาของทุกคนยิ่งนัก "พูดได้ดี เย่หานสิ่งมีชีวิตรนหาที่ตายนี่ ต่อเทียนฟู่ของเราแล้วไม่เกิดประโยชน์แต่เป็นร้อยเป็นพันโทษ คือหนอนด้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ไม่เป็นไร ต่อจากนี้ข้าจะกลับสู่เทียนฟู่เพื่อครองตำแหน่งศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ และในอนาคตจะเป็นผู้ลงมือประหารมันด้วยตนเอง"