ทุกคนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ณ ที่แห่งนี้ ต่างเห็นภาพตรงหน้าด้วยตาตนเอง
ก่อนถึงคราวตาย ในโสตปัญญาของพวกเขาได้ปรากฏความทรงจำหนึ่ง หรือจะเรียกว่าเจตจำนงหนึ่ง
นั่นคือเจตจำนงที่ผู้เฒ่าแห่งเผ่าอมตะนิรันดร์ได้สืบทอดไว้เมื่อครั้งที่ทายาทแห่งฉางเซิงเพิ่งเสด็จลงมายังพิภพนี้ในยุคอดีตว่า “ผู้ใดเปิดวิหารต้องห้าม ต้องได้รับการสักการะร่วมกันจากทายาทแห่งฉางเซิงทั้งมวล มิฉะนั้น ทายาทแห่งฉางเซิงจงพินาศ!”
น่าเสียดายที่ผ่านกาลเวลามานานเช่นนี้ ทายาทแห่งฉางเซิงต่างลืมเรื่องนี้ไปตามยถากรรม
ทวีปเสินอู่ย่อมอ่อนแอเกินไป แม้ทายาทแห่งฉางเซิงจะเป็นเพียงแขนงหนึ่งใต้ปีกของเผ่าอมตะนิรันดร์ ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดหรือวิชาบำเพ็ญและมรดกที่ครอบครองยังไม่สมบูรณ์ แต่เมื่อวางไว้ในทวีปเสินอู่นี้ ตระกูลของพวกเขาก็ยังคงเป็นตระกูลที่ไร้ผู้ใดเทียบชิด สูงส่งเหนือฟ้า
แต่ตลอดมาพวกเขาก็ดำรงอยู่ในสภาพแบ่งแยกจากโลกภายนอก นอกจากท่านจ้าวและผู้ใกล้ชิดไม่กี่คนแล้ว ชาวโลกแทบไม่มีใครรู้จัก
เวลาล่วงเลยผ่านไป สภาพเช่นนี้ย่อมทำให้พวกเขาลืมภารกิจอันแท้จริงของตน คือการรักษาการณ์พิภพนี้ ปกป้องหัวใจพิภพ และคอยวันที่เย่หานจะมาถึง
แม้กระทั่ง… หลงตัวเองคิดจะผนึกสังหารเย่หาน เพื่อให้ตระกูลของตนพลิกชะตาขึ้นสู้ฟ้า
ยามที่เมามันในชัยชนะ พวกเขาก็ลืมเรื่องหนึ่ง แม้จะอวดอ้างว่าเป็นแขนงของเผ่าอมตะนิรันดร์ แต่ความจริงแล้วในสายตาของเผ่าอมตะนิรันดร์ พวกเขาก็ไม่ต่างจากบ่าวไพร่ ทายาทเช่นนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน อย่างน้อยก็กว่าร้อยตระกูล ตระกูลของพวกเขาแทบไม่มีค่าอะไรเลย
หากสามารถปฏิบัติภารกิจนี้ได้อย่างสุดความสามารถ ย่อมเทียบเท่าการสร้างคุณูปการครั้งใหญ่ อนาคตจักไม่มีวันได้ก้าวขึ้นสู่ฟ้าในทันที กลายเป็นตระกูลยิ่งใหญ่ที่สั่นสะเทือนทั่วทุกสวรรค์หรือ?