“ช่างโอหังไร้สมณศักดิ์!”
ที่ริมฟากฟ้า ร่างหนึ่งบังเกิดขึ้นโดยฉับพลัน
ชายชุดขาวผมยาวปล่อยพลิ้ว วรรณะงดงามเลิศ มหาอำนาจกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ประหนึ่งราชาเทพหนุ่มเสด็จลงจากแดนสวรรค์
“ของโฉดที่หลบหนีราวกับหมาตกใจจากสนามรบกู่โจว ไม่เคยฝ่าภัยพิโรธจักรพรรดิยุทธ์แม้แต่ครั้งเดียว กล้าหาญเช่นนี้ถึงกับอ้างว่าจะล่าสังหารประมุขแห่งสหพันธ์จักรพรรดิข้าพเจ้างร่องเรอะ!”
แววตาชายชุดขาวคมกริบดุจดาบ ประกายเทพศรีสว่างเย็นเยียบสะท้อนในดวงตา จ้องพินิจเย่หานกลางเบื้องฟ้า
“ขอฝากตัวกับท่านรองประมุขเจี้ยนเฉิน!”
ทันใดนั้น ในหมู่ฝูงชนก็มีเสียงเคารพนบนบและเปี่ยมปีติดังขึ้น
ชายผู้นี้คือรองประมุขแห่งสหพันธ์จักรพรรดิหนึ่งในผู้นั้น — เจี้ยนเฉิน
ผู้เคยได้รับการแต่งตั้งด้วยพระโอษฐ์ของตี้อู๋ซวงเมื่อครั้งสนามรบกู่โจว และเป็นยอดฝีมือแห่งสามสิบอันดับแรกของบันไดสู่เทพในสนามรบกู่โจว
“หมัดมังกรไร้พ่าย!”
เย่หานปฏิบัติการโดยไม่ลังเล หมัดหนึ่งปลดปล่อยสังหารทะลุอวกาศ
ชั่วขณะถัดมา ฟ้าพังแผ่นดินแตก
ม่านอวกาศสั่นสะเทือน แสงหมัดสยองบรรจงกลายเป็นเงาราชสีห์—เป็นเงามังกรพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ในพริบตาแผลงฤทธิ์สังหารแห่งวิถียุทธ์อันไร้เทียม
“กระบี่วิชาทลายฟ้า!”
แววตาเจี้ยนเฉินเยือกเย็น ดาบหนึ่งฟันลงมา
ซ่า!
กระบี่ปราณแตกกระจาย แลกกันเพียงเกมเดียวก็ถูกกระชากถล่มลงอย่างราบคาบ
แสงหมัดสยองปานกลืนฟ้าแทะแผ่นดิน ชั่วขณะเดียวทุบม่านอวกาศจนพังครืน
ได้ยินแต่เสียงกรีดร้อง เจี้ยนเฉินผู้นั้นต้องถอยร่นกลับทะลุอวกาศถึงสิบก้าว ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายสูญ หลงเหลือแต่ความสยดพยัคฆ์เพียงหนึ่งเดียว