“เย่หาน เจ้าตั้งใจจะทำอะไร”
ผู้พิพากษาทั้งสองตกใจโกรธคลุ้มคลั่ง รีบถอยหลบไปไม่หยุด
ความแกร่งกล้าของเย่หานรุนแรงเกินกู้ ทำให้พวกเขาไม่มีทางต่อต้านได้เลย
ผู้พิพากษาทั้งสองนี้ พูดให้ตรงก็เพียงเพิ่งก้าวเข้าถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์เท่านั้น ธรรมดาสามัญ ไม่อาจเทียบชั้นกับบรรดาศาสนบุตรหรือเจ้าสำนักได้ มิฉะนั้นคงไม่ต้องตกไปทำงานรับใช้ในบัญชาการศาสนสำนัก
เย่หานเผชิญสองคนเพียงลำพัง แทบจะบดขยี้ได้อย่างสิ้นเชิง
ทั้งสองรับรู้ถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ได้ ทุกหมัดที่เย่หานฟาดลงมา ต่างทำให้พวกเขาแทบกระอัดเลือด
“จะทำอะไร? ย่อมทำให้เจ้าทั้งสองชดใช้ชีวิตแทน!”
เย่หานเปลี่ยนฝ่ามือเป็นนิ้ว ชั่ววูบหนึ่งหมัดพุ่งออกไป แสงหมัดแยกออกเป็นสองกลางอากาศ อย่างกล้าหาญล็อกเป้าทั้งสองคนพร้อมกัน
ตูม!
หนึ่งหมัด ตีให้ผู้พิพากษาทั้งสองกระอัดเลือดนอง กระดูกเส้นเอ็นทั่วร่างแทบแตกสลาย
“ก็เพียงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ เราทั้งสองก็เพียงทำตามพระประสงค์ของท่านผู้เป็นนายเท่านั้น”
ผู้พิพากษาทั้งสองสีหน้าบูดบิ้วสุดขีด จ้องมองเย่หานไม่วางตา
ตูม!
หมัดหนึ่งบดขยี้พุ่งเข้ามาอีก ดั่งภูเขายักษ์ ผนึกทั้งสี่ทิศ
“เรื่องเล็กน้อย? เจ้าทั้งสองก็เป็นผู้ก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิยุทธ์ กลับไม่มีสายตาเลยสักนิด วันนั้นบังคับข้าเข้าคุกสวรรค์ก็แล้วไป คราวนี้กลับกล้าลุกล้ำเข้ามายังสถานบำเพ็ญของข้า ทำลายยอดเขาหวนอวี่ของข้า? งั้นก็สมควรตาย!”
เย่หานเรียกใช้หอกมังกรจักรพรรดิ ร่างกายแปรปรวน หอกยาวฟันร่ายอย่างเสรี หนึ่งทีฟันตัดตรงไปข้างหน้า