“ช่างโอหังนัก!”
ดวงตาของโจวอวิ้นมืดมนลง เอ่ยออกมาเพียงสองคำ
ใบหน้านั้นดูจะจุดโทสะขึ้นเต็มเปี่ยม แต่ด้วยฐานะที่มี เขายังไม่ถึงกับลงมือกับเย่หานโดยตรง
ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์สองคนร่วมมือกันรับมือเย่หานคนเดียว?
เรื่องแบบนี้ถ้าแพร่ออกไปย่อมไม่เป็นทับที่ฟัง แม้อาจกลายเป็นเรื่องขบขันของสนามรบกู่โจวทั้งแดน
ศิษย์บุตรแห่งเทียนฝู่จำนวนหนึ่งรวมตัวกัน ต่างก่อกระแสวิพากษ์วิจารณ์กันระงม
“เย่หานคนนี้ช่างต่ำช้าไร้ยางอายจริง ๆ ย่อมรู้ดีว่าศิษย์ศักดิ์สิทธิ์อย่างโจวอวิ้นไม่มีวันจับมือกับศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ฟ่านเฉินเพื่อรับมือมัน จึงอวดดีเช่นนี้ อยากให้คนเชื่อว่ามันมีพลังรบพอจะต่อกรกับศิษย์ศักดิ์สิทธิ์สองคนพร้อมกันจริงงั้นรึ?”
มีศิษย์บุตรหัวเราะเยาะเย้ย คิดว่ามองเห็นเจตนาของเย่หานแล้ว
“เย่หานคนนี้ไร้ยางอายจริง……”
ด้านข้างมีศิษย์บุตรคนอื่นเอ่ยขึ้น เสียงส่งเสริมสอดคล้องกัน
เสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง!
ในชั่วขณะเดียวกันนั้นเอง กลางห้วงอากาศ เสียงมังกรคำรามบันไลทั้งฟ้า
ในสายตาอันไม่อาจเชื่อสายตาของเหล่าผู้คน ร่างมังกรเขียวปรากฏขึ้น ชั่วพริบตาพุ่งทะยานลงสู่เบื้องล่าง
ร่างมังกรยิ่งใหญ่สุขุม อำนาจไร้เทียมทาน เงื้อมกรงยื่นคว้าเข้าหาร่างแท้ของโจวอวิ้นอย่างโหดเหี้ยม
“นั่น… มังกรเขียวรึ?”
เหล่าศิษย์บุตรแห่งเทียนฝู่ต่างสยองขวัญ ส่งเสียงอุทานไม่หยุด
ทวีปเสินอู่นี้จะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ปรากฏได้อย่างไร?
ไอมรรคแห่งมังกรที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ ช่างเลอเลิศเหนือกว่าสรรพสิ่ง มิใช่สิ่งที่สายเลือดมังกรเชื้อสายลูกหลานอย่างเจียวหรือเจียวมังกรจะเทียบได้ นี่คือมังกรเขียวแท้จริงตัวหนึ่ง!
เงื้อมกรงบดขยี้ลงมา โจวอวิ้นขมวดคิ้ว หมัดหนึ่งปะทะขึ้นสู่กลางเวหา ชนเข้ากับเงื้อมกรงโดยตรง