เงาร่างมืดมิดขนาดบังฟ้าปิดแดดดล ปรากฏขึ้นโดยฉับพลันเหนือยอดป้อมนครโบราณแห่งนี้
ทันทีที่เงามืดปรากฏ ก็ยื่นฝ่ามือใหญ่น่าสะพรึงออกมา ทอดยาวลงมาสู่ใจกลางนคร
อาาา...
กลางถนนใหญ่ เสียงกรีดกรายเต็มไปหมด มีทั้งนักบุญที่ร้องลั่น
ในพริบตา ม่อชิงโหรวเห็นผู้เชี่ยวชาญผู้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตราชาศักดิ์สวรรค์ถูกฝ่ามือน่าสะพรึงนั้นปราบปรามด้วยชุดเดียว แล้วถูกดึงยกขึ้นไปอย่างเด็ดขาด
ราชาศักดิ์สวรรค์นั้นต่อสู้ดิ้นรนด้วยความสยอง ระเบิดพลังไม่หยุด ขัดขืนไม่หยุด แต่ทว่าวิธีดิ้นรนใดก็ไร้ผล
ไม่ถึงสามลมหายใจ ราชาศักดิ์สวรรค์องค์นั้นกลับถูกเงามืดน่าสะพรึงโยนเข้าปากแล้วหายไป ไร้ซึ่งเสียงต่อไปอีก
"สิ่งมีชีวิตอะไรกัน? น่าสะพรึงเหลือเกิน"
ม่อชิงโหรวเสียสติ ใบหน้าซีดขาว
"ผู้กลืนรัตติกาล!"
เย่หานจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง "เจตจำนงของผู้แข็งแกร่งแต่โบราณเมื่อตายแล้วยังอมตะ หลอมรวมเป็นหนึ่งกับสายเลือดแห่งเผ่าภูต กลายเป็นผู้กลืนรัตติกาล กลางวันจะไม่ปรากฏกาย แต่เมื่อราตรีมืดมิดลงจะถือกำเนิดออกมา ดำรงชีวิตด้วยการกลืนวิญญาณยุทธ์และเนื้อเลือดของสรรพชีวิต"
ขณะนั้นเอง อีกฟากหนึ่งของมหาวิวรณ์ ดูเหมือนดวงดาวนับนับไม้ถูกแปรเปลี่ยน พร้อมกับเสียงคำรามสะเทือนของมิติ ดังราวกับมีเสียงกระแสน้ำไหลซ่านปะปนมาด้วย
แสงดาวหลั่งไหลลงมา เปรียบเสมือนแม่น้ำทางฟ้าไหลยาวลงจากมหาวิวรณ์ คลุมครอบถนนสายหนึ่ง
บนถนนนั้น นักบุญบางคนแม้แต่โอกาสหนีก็ไม่มี ในพริบตา ร่างกายฉีกแตกสลายขึ้นโดยกะทันหัน แล้วพังทลายสิ้นสูญเช่นนั้นเอง