เย่หานมีความสามารถในการปรับตัวสูงยิ่ง
ด้วยพื้นฐานที่ทรงพลังนัก การต่อสู้ของเขาจึงมีระยะผ่อนปรนให้พลาดพลาดได้มากมาย
หลังปะทะกันได้หนึ่งชั่วยาม ในที่สุดนิ้วทั้งห้าของเย่หานก็ประสานเข้าหากัน พลังปราณและพลังเลือดเดือดพล่าน แล้วระเบิดหมัดที่รุ่งโรจน์ถึงขีดสุดออกมาโดยตรง
หมัดนี้ดันเคล็ดหมัดราชันระเบิดหมื่นครั้งจนถึงขีดจำกัดในปัจจุบัน — แปดพันครั้ง!
เปรี้ยง!
เกราะยุทธ์ที่ห่อหุ้มร่างกายจ้าวจิงเชินแตกร้าวแตกสลาย
เกราะแตกสลาย แสงหมัดยังไม่จางหายไป พุ่งทะลุเข้าไปตามร่างของเขา ฉีกทะลุเนื้อธำระของบุรุษผู้นี้ในชั่วพริบตา
ไม่เพียงเท่านั้น แสงหมัดสยองนั้นยังระเบิดออกทั่วทั้งสี่แขนขาและอวัยวะภายในของเขา พร้อมพลังที่ทำลายล้างทุกสิ่ง กัดกร่อนและเจาะทะลุสี่แขนขาอวัยวะของจ้าวจิงเชินจนหมดสิ้น
เพียงหมัดเดียว ร่างกายของจ้าวจิงเชินก็พังยับโดยไม่มีทีท่าเตือนใด ๆ
"เป็นไปไม่ได้! พื้นฐานของเจ้าทำไมจะทรงพลังถึงเพียงนี้?"
จ้าวจิงเชินพูดพล่ามทั้งสยอง ปากคายเลือด เสียงกรีดร้องไม่หยุด แล้วรีบหนีอย่างบ้าคลั่ง เปิดระยะห่างออกจากเย่หาน "เจ้าชื่อเย่หานงั้นรึ? ในสนามรบกู่โจวทั้งแคว้น ไม่มีอัจฉริยะผู้ใดชื่อเย่หาน เจ้าต้องแฝงตัวซ่อนชื่อปิดบังตัวตนแน่ เจ้ามาจากที่ใดกันแน่!"
"อดีตไม่มีข้า แต่อนาคตนามว่าเย่หานจะดังก้องทั่วสนามรบกู่โจว!"
แววตาของเย่หานเย่เหยียดหยัน ก้าวข้ามฟ้าดินออกไล่ล่า "ส่วนเจ้า ที่มายั่วยุข้า ก็จงทิ้งหนึ่งชีวิตไว้เถอะ เจ้าไม่ใช่ที่พูดว่าแคว้นชางโจวนี่เต็มไปด้วยเหล่าของขี้ข้าหรือ คำนี้ทำให้ข้าไม่พอใจนัก"
ครืน ๆ ๆ!!
แสงหมัดทะลุฟ้าผ่านดิน เย่หานปล่อยหมัดอีกหนึ่งครั้ง