จั่วเถียนเจียวจู่และผู้อาวุโสชั้นสูงนับไม่ถ้วนแลกสายตามองหน้ากันครู่หนึ่ง ต่างก็ยิ้มขื่น
เย่หานจะพาม่อชิงโหรวจากไปยังแดนดารา พวกเขาจะกล้ามีคำใดคำหนึ่งขัดข้องอยู่หรือ
"พิภพจงกู่ เจ้าพวกเธอคงอยู่ต่อไม่ได้อีกแล้ว!"
เย่หานหันมองจั่วเถียนเจียวจู่ รวมถึงบรรดาผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนที่สังกัดสำนักจั่วเถียนแห่งที่นี่
คนทั้งปวงตกอยู่ในความเงียบงัน สีหน้าเคร่งเครียด
พิภพนี้ยืนยันแล้วว่าอยู่ต่อไม่ได้ มิฉะนั้นไม่ช้าก็เร็วจะถูกกำจัดสิ้นซาก — การที่ผู้อาวุโสเซวียนลุกฮือขึ้นมาโดยกะทันหัน แล้วคิดจะปล้นทรัพย์สมบัติของสำนักจั่วเถียนทั้งหมด สังหารเจียวจู่แล้วจากไปในครานี้ ก็คือตัวอย่างชัดเจน
"ตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าฝ่าฝืนส่งคนข้ามมายังทวีปเสินอู่ ลักพาศิษย์พี่ของข้าไป ก็ได้ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งภัยพิบัติเอาไว้แล้ว เหตุทุกสิ่งย่อมมีผลตามมา"
เย่หานสีหน้าเย็นชาดุร้าย
แววตาตรึงลงที่ตัวจั่วเถียนเจียวจู่ "ไม่มีผู้ใดจะแตะต้องคนรอบกายข้าเย่หานได้ง่าย ๆ หากแต่เห็นแก่ที่ศิษย์พี่ปลอดภัยดี ที่พวกเจ้าเลี้ยงดูอบรมด้วยความตั้งใจ มิได้ให้นางต้องลำบากใจ ข้าจึงยินดีให้โอกาสสำนักจั่วเถียนหนึ่งครั้ง ถ้าเต็มใจ ก็ตามข้าไปยังแดนดาราเพื่อบำเพ็ญ ตั้งสำนักสร้างฐานรากในแดนดาราก็ได้"
"ขอบพระคุณราชันย์...ท่านเย่หาน พวกเราเต็มใจ!"
จั่วเถียนเจียวจู่ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเลแม้เพียงน้อย
เมื่อลบหลู่ผู้ที่มาจากสวรรค์ พวกเขาไม่อาจยืนหยัดในแขกนี้ของท้องฟ้าดาราได้อีกต่อไป ที่จริงแม้จะออกจากพิภพจงกู่ ก็แทบไม่มีที่ไป
หากแต่ถ้าได้ตามเย่หานไปยังแดนดารา ย่อมเป็นอีกเรื่องอย่างสิ้นเชิง