"ในมือเจ้ายังเหลือน้ำเทวะอย่างน้อยก็เก้าร้อยชั่ง!"
"ฝากไว้แปดร้อยชั่ง เจ้าจะพาหนึ่งร้อยชั่งจากไปก็ได้ มิฉะนั้นวันนี้เจ้าไม่มีทางออกจากสถานที่แห่งนี้ไปได้"
แสงตาเย็นชาดุร้ายของจักรพรรดินีตกอยู่บนร่างของเย่หาน ประหนึ่งดาบคมไร้ขอบเขต ประกายเยือกแผดเผา ฆาตกรรมปิดบังไม่เลย
เมื่อหันหน้าแตกหักแล้ว จักรพรรดินีก็ไม่อาจแสร้งทำท่าสูงส่งอีกต่อไป
"โอ? ถ้าข้าไม่ยอมส่งมอบล่ะ?"
เย่หานมองจักรพรรดินีหนึ่งครั้ง ยิ้มแฉ่งเอ่ยขึ้น ถ้อยคำแฝงการเย้ยหยันเจือจาง "เจ้าจะบังคับข้าให้พำนักไว้ ปล้นข้าได้กระนั้นหรอกหรือ?"
จักรพรรดินีหายใจลึก "สิ่งไม่รู้ว่าตายคืออะไร จงทิ้งน้ำเทวะไว้ หรือไม่ก็ฝากศีรษะของเจ้าไว้ที่นี่ตลอดกาล"
ฆาตกรรมของนางซัดสาด เต็มไปทั่วฟ้าดินภายในมหาวิหารด้านในในทันที
ความเยือกเย็นแห่งฆาตกรรมแทบกลายเป็นกระแสลมที่จับต้องได้ ประหนึ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งกับปฐมภูมิของฟ้าดิน คุมขังทุกผู้คนในที่แห่งนี้
ผู้ที่สัมผัสกับฆาตกรรมเช่นนี้ ต่างหดคอลงโดยไม่รู้ตัว เหงื่อเย็นแทบผุดขึ้น
เมื่อจักรพรรดินีพิโรธ เลือดต้องไหลนองสนามรบกู่โจว ไม่มีผู้ใดกล้านึกภาพฉากเช่นนั้นออก
การกระทำของเย่หานในวันนี้ ไม่ต้องพูดถึงจักรพรรดินี แม้เปลี่ยนเป็นผู้ใดก็ไม่มีทางกลืนกินความโกรธนี้ลงได้ ที่นางอดทนมาถึงตอนนี้ก็ถือว่ายากเย็นแสนเข็ญแล้ว
มิติสุสานภายในทั้งหมด จมอยู่ในความเงียบสนิท ทุกผู้คนไม่กล้าหายใจหนัก
มองดูจักรพรรดินีที่เต็มไปด้วยฆาตกรรม เย่หานพลันหัวเราะขึ้น
รอยยิ้มเจิดจรัสยิ่ง "ข้าจะให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง ตอนนี้คุกเข่าลงรับผิดชดใช้บาปเสีย ข้าอาจพิจารณาไว้ชีวิตจักรพรรดินีผู้อวดอ้างของเจ้าไว้หนึ่ง มิฉะนั้น สหพันธ์จักรพรรดิที่อยู่เบื้องหลังเจ้าไม่อาจขู่ข้าได้ ไม่มีใครช่วยเจ้าไว้"