“กำจัดทิ้งเลยดีหรือไม่?”
ศิษย์แห่งแดนสวรรค์ผู้นี้ ปล่อยคลื่นสังหารออกมา พลางทำท่าปาดคอ
“ไม่จำเป็น!”
เย่ซิงเหอรีบโบกมือห้าม
เขามองออกไปนอกโถงใหญ่ “เย่หานคนนี้มีไม้เด็ดร้ายกาจ กำจัดได้ไม่ง่าย ซ้ำยังตีผีให้ตื่นขึ้นมา บีบให้เจ้าพีอู๋ตี้ปรากฏตัว”
“พีอู๋ตี้? คนผู้นี้สร้างความลำบากนัก ได้ยินว่าทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตอู่หวงในส่วนลึกของพื้นที่ลับแล้ว”
ศิษย์แห่งแดนสวรรค์ตรงหน้าขมวดคิ้ว แววตาฉายแวบแห่งความหวาดหวั่นอย่างเข้มข้น “แต่ก็ไม่เป็นไร เจ้าพีอู๋ตี้ผู้นี้กำลังจะปิดด่านตายเพื่อบุกทะลวงอู่หวงขั้นสาม รอให้เขาเริ่มปิดด่าน ก็ไม่มีใครคุ้มครองเย่หานได้ เมื่อถึงเวลานั้น เย่หานก็ได้แต่รอให้ท่านอาจารย์น้องเหยียบตายเท่านั้น”
ศิษย์แห่งแดนสวรรค์ผู้นี้ มีสถานะสูงกว่า อาวุโสกว่าในแดนสวรรค์ เรียกเย่ซิงเหอว่าอาจารย์น้อง แต่ในคำพูดกลับมีทีท่าเหมือนเดินตามเย่ซิงเหอ
เย่ซิงเหอกำลังหัวเราะเย็น “ไม่ต้องรีบร้อนจัดการเย่หาน ผู้ยิ่งใหญ่ไม่ยึดติดเรื่องเล็กน้อย เย่หานคนนี้มีพรสวรรค์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าอย่างแท้จริง ต่อไปข้าจะปิดด่านบุกทะลวงอู่หวง เมื่อข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตอู่หวงแล้ว ต่อให้พีอู๋ตี้ทะลวงถึงอู่หวงขั้นสาม ข้าก็สามารถข้ามขั้นเข่นฆ่า เหยียบตายพวกนั้น ถึงเวลาแย่งชิงตำแหน่งเทพบุตรแห่งเต๋า จากนั้นลงมือเองปราบปรามเย่หาน หลอมหล่อสายเลือดสิบวงของคนผู้นี้ บางทีอาจทลายพันธนาการ บรรลุสายเลือดสิบเอ็ดปวงเป็นหนึ่งเดียวชั่วนิรันดร์”
ชั่วขณะนั้น เย่ซิงเหอเอ่ยออกมาต่อเนื่อง วางแผนสิ่งต่างๆ มากมาย