ปฐพีสั่นสะเทือนฮือฮา ร่างแท้จริงของเทพสูงสุดนานลิ่งร่วงหล่นลงมา จมดิ้นลงสู่ผืนดินโคลน
เย่หานโปรยปรายลงจากแดนฟ้า แจกันตากวาดมองไปรอบด้าน เหลือเพียงความเย็นชาไร้ที่สิ้นสุดและเจตนาสังหาร
"มดปลวก!"
จ้องมองเทพสูงสุดนานลิ่ง เย่หานเอ่ยทิ้งไว้เพียงสองคำ
เทพสูงสุดนานลิ่งผู้นี้ บัดนี้กลับก้าวเข้าถึงขอบเขตของเทพจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เสียแล้ว
ช่วงเวลาที่ไม่ได้พบเจอกันมานั้น บุคคลผู้นี้ก้าวไปอีกขั้น เห็นได้ชัดว่าภายหลังหนีรอดออกมา ก็ได้เดินทางมายังพิภพนี้เช่นกัน และได้รับประโยชน์อันใหญ่หลวง
แต่น่าเสียดาย เทพจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ ในสายตาของเย่หานในวันนี้ก็เพียงเรื่องขบขันเท่านั้น
ปริภูมิราวจะแข็งค้าง
ใบหน้าของเทพสูงสุดนานลิ่งเต็มไปด้วยความขัดเคืองและความหวาดหวั่น ดวงตาทั้งสองมองมาที่เย่หาน "เย่หาน ครั้งอดีตที่ทวีปเสินอู่ อคติและเวรทั้งปวงย่อมสิ้นสุดแล้ว ทำไมยังตามรัวมาไม่เลิก?"
"เจ้าเคยผนึกอาจารย์ข้า ป้าหรูเสิน!"
เย่หานมองคู่ต่อสู้อย่างเยือกเย็น
"แม้ป้าหรูเสินจะถูกข้าผนึกไว้ในคุกใต้ดิน แต่ข้าก็ไม่เคยทำร้ายเขา ข้าเพียงปรารถนาการก้าวข้ามแห่งวิถียุทธ์ จึงให้เขาส่งมอบศิลาเทพทรราช แม้เขาจะมีความผิด แต่ก็ไม่ถึงกับต้องตาย"
เสียงของเทพสูงสุดนานลิ่งอ่อนล้าไร้เรี่ยว
"งั้นหรือ?"
"แล้วตราสุเมรุในร่างข้า จะอธิบายอย่างไร?"
ดวงตาของเย่หานเจตนาสังหารปรากฏชัดแล้ว
"ตราสุเมรุ... ข้ามึนงงชั่วขณะ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องตาย"
ใบหน้าของเทพสูงสุดนานลิ่งซีดขาวยิ่งกว่าเดิม
"ตระกูลจักรพรรดิจีขังมารดาข้าไว้ในคุกใต้ดิน เขารู้ได้อย่างไรว่ามารดาข้าให้กำเนิดข้าที่ทวีปเสินอู่?"
เย่หานก้าวย่างออกหนึ่งก้าว ทวนมังกรราชันในมือชักสูงขึ้น