ขณะนี้ภายในแดนวิญญาณทะเล ทุกสรรพสิ่งดูเหมือนตกอยู่ในภาวะที่ฝ่ายต่างฝ่ายต่างยันกันไม่แพ้ชนะ
สถานการณ์เช่นนี้ ถ้ามองใส่เย่หานก็ดูจะอึดอัดอย่างยิ่ง เผ่าทะเลแม้วันนี้จะตายไปนับไม่ถ้วน แต่ที่สุดแล้วศักดิ์ศรีเมืองศักดิ์สิทธิ์ก็มิได้ล่มสลาย
ตราบใดที่ป้อมปราการทะเลปิดสวรรค์ยังผนึกอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เผ่าทะเลย่อมดำรงอยู่ชั่วกัลปาวสาน หาใช่พลังที่เย่หานนำมานี้จะสะเทือนได้อย่างไร?
“มีเพียงเทพดาบกับบรรพชนสายลมหรือ?”
จากส่วนลึกของป้อมปราการทะเลปิดสวรรค์ มีเสียงเย็นชาส่งออกมาว่า “ในอดีตใต้ธงแห่งเจิ้นเทียนหลงตี้ ผู้แข็งแกร่งมีนับไม่ถ้วน สุดยอดฝีมือผลิดลูกผลิดลม หาใช่ว่าทั้งหมดล้วนแก่ชราไปแล้วกระนั้นหรือ?”
น้ำเสียงนั้น แฝงแววเยาะเย้ยจาง ๆ
เจิ้นเทียนหลงตี้องค์จริง ออกบัญชาเทพปิดสวรรค์ แต่มีเพียงกองทัพสงครามแห่งตระกูลฮวงที่ลงมาถึง สุดยอดผู้แข็งแกร่งตัวจริงก็มีเพียงเทพดาบหลิวเฟยหยางกับบรรพชนสายลมเฟิงซิงเย่เท่านั้น ช่างเป็นความโศกเศร้าเสียจริง
เย่หานใบหน้าสงบนิ่ง แววตาเหยียดมองลง ดูเหมือนจะไม่เอาใจใส่แต่อย่าใด
ยามวิกฤติที่แท้จริงยังมาไม่ถึง สงครามสังหารทั่วสวรรค์ที่แท้จริงยังไม่เปิดฉาก ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนใต้บังคับบัญชาในอดีต หาจะปรากฏตัวออกมาง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร?
แน่นอน บางคนคือข้อยกเว้น...
“ทำลายแดนวิญญาณทะเลของเจ้า ด้วยพลังระดับนี้ก็เพียงพอ!”
เมื่อพลัน เย่หานก้าวย่ำขึ้นสู่ฟ้า แขนชี้ไปไกล ๆ
ในดวงตาเขาราวกับมีเจตจำนงจักรพรรดิอันไร้ที่สิ้นสุดระเบิดออกมา รอบกาย เจตจำนงจักรพรรดิรวมตัวกันเป็นพายุไร้รูป ที่จะกวาดล้างแดนวิญญาณทะเล
แววตาเหยียดมอง สถานะใหญ่ปกคลุมฟ้า ราวกับจะห่อหุ้มป้อมปราการทะเลปิดสวรรค์ทั้งป้อมไว้สิ้น
“โอหัง! โง่เขลา!”