"ข้าคือผู้ที่พวกเจ้ารอคอย!"
เย่หานกล่าวด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ก้าวเท้าออกไป และในชั่วขณะสายตาก็ได้ประทับนั่งบนบัลลังก์เบื้องบนของมหาศาลา
"โอหัง!"
เทพสงครามองค์หนึ่งขมวดคิ้วทันที สีหน้าเย็นชาดุดัน
พลังสถิตย์น่าพร้อมเกิดที่น่าสะพรึงกลั้นกวาดพื้นฟ้า พุ่งเข้าบดขยี้ยังเย่หานโดยตรง
"ไม่รู้จักหน้าที่ตาย รู้ว่าเราคือทายาทแห่งฉางเซิง ย่อมต้องเข้าใจว่าการเข้ามายังที่แห่งนี้ ต้องปฏิบัติตามกฎของเราให้เคร่งครัด"
เทพสงครามองค์นั้นกล่าว ฝ่ามือหนึ่งปล่อยออกไปข้ามอากาศ บดขยี้ยังเย่หานโดยตรง
ภายในบัลลังก์กลาง เย่หานเบิกเนตรแคบลง
เขามิได้มีการขยับตัวใด ๆ เพียงมองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าอย่างเงียบสงบ
ฝ่ามือน่ากลัวนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แทบจะไม่ถึงสิบเมตรจากเย่หาน พลังสถิตย์อันน่าสะพรึงอันเป็นเอกลักษณ์ของเทพสงครามบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก
เทพสงครามแท้จริง เมื่อก้าวออกจากดินแดนลับนี้ ไม่ว่าจะยืนอยู่ ณ จุดใดของทวีปเสินอู่ ล้วนเป็นผู้ยืนเหนือยอดศีรษะของมวลชน จ้องมองสรรพชีวิตจากเบื้องบนโดยไร้ผู้ใดเสมอ
แต่เย่หานกลับดูเหมือนไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย
ปัง!
สุญญากาศส่งเสียงระเบิดกระหน่ำ
กำแพงที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้น กลายเป็นเหวลึกคั่นกลาง ทำให้ฝ่ามือของเทพสงครามนั้นไม่อาจก้าวเลยเส้นแม้แต่นิดเดียว
สีหน้าของทายาทแห่งฉางเซิงทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่นั้นเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
"ท่านจ้าว นี่หมายความว่าอย่างไร?"
ผู้เชี่ยวชาญระดับเทพจักรพรรดิสวรรค์ผู้เป็นคนเปิดประตูต้อนรับเมื่อครู่หรี่ดวงตาแคบลง "หากมาเยือนทายาทแห่งฉางเซิงของเรา ก็ต้องเข้ามายังโลกเล็กแห่งนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องเชื่อฟังกฎของเรา ที่นั่น มิใช่ที่ซึ่งเจ้าหนุ่มขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์คนนั้นจะประทับได้"