ในวังยุทธต่อสู้!
ศิษย์พี่ใหญ่ตูกู้เหรินหวังมิได้อยู่ที่แห่งนี้ กระทั่งได้จากชางโจวออกไปแล้ว เพื่อไปฝึกบำเพ็ญยังแคว้นโบราณแห่งอื่น
ศิษย์พี่สองหนิงอู๋ชว่าเป็นผู้ประดับประจำวังยุทธต่อสู้ในขณะนี้ ข่มขู่บรรดาฮึกเหิมทั้งหลาย
ส่วนศิษย์พี่อีกไม่กี่คนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ล้วนก้าวหน้าทางวิถียุทธ์อย่างรวดเร็ว ต่างมีสัญญาณแห่งการฝ่าฟันขอบเขต
"พวกศิษย์พี่ทุกท่าน และอาจารย์ ข้ากลับมาแล้ว!"
"สมบัติเหล่านี้เป็นสิ่งที่ข้าได้มาจากคลังสมบัติแดนสวรรค์ อ้อ และนี่คือศิลาตรัสรู้ สามารถช่วยให้ผู้ใดฝ่าฟันขีดจำกัดของร่องรอยแห่งวิถีสามสิบหกได้ ทุกครั้งที่เพิ่มขึ้นหนึ่งร่องรอย รากฐานและกำลังรบจะเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายเท่า และเมื่อฝ่าฟันเข้าสู่ขอบเขตหวงเทพยุทธ์แล้ว กำลังรบย่อมเกรียงไกรยิ่งกว่าเดิม"
เมื่อเย่หานกลับคืน บรรดาศิษย์พี่ทั้งหลาย พร้อมหลี่ฝูถู ต่างมาชุมนุมกันที่ตำหนักยุทธต่อสู้
ทุกคนเหลือบดูลูกศิษย์เย่หานนำโอสถเทวะ น้ำเทวะ และศิลาทิพย์นานาชนิดออกมา ต่างแหงนตาโต ไม่อาจเชื่อสายตา
"ศิษย์น้องเก้า เจ้านี่เกินจริงเกินไปแล้ว เจ้าไปทำสิ่งใดมาในแดนสวรรค์กัน ได้พบศิษย์พี่สามหรือไม่?"
เซวียนหยวนตาโตมองเย่หานด้วยความไม่อาจเชื่อ
"ศิษย์พี่สามข้ามิได้พบ ช่วงวันนี้ท่านดูเหมือนจะปิดประตูบำเพ็ญ พุ่งชนขอบเขตอยู่ตลอด ข้าจึงมิอาจไปรบกวน"
เย่หานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นแววตาของเขาก็จริงจังขึ้นหลายส่วน มองไปยังศิษย์พี่สองผู้ทรงอำนาจและสูงส่งที่สุดในขณะนี้
"แต่ข้ากลับได้เสด็จเข้าไปยังคุกใต้ดินสวรรค์หนึ่งครั้ง และได้พบอาจารย์ป้าหรูเสิน"
เย่หานกล่าวต่อ "สภาพของอาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วง ท่านถูกจองจำอยู่ในคุกใต้ดินเพียงเท่านั้นจริง ๆ มิได้ถูกผนึกสกัดกั้นแต่ประการใด และเราทั้งสองยังได้ตกลงกันเรื่องหนึ่ง... อนาคตภายในแดนสวรรค์จะเกิดความปั่นป่วนขึ้น เมื่อถึงเวลานั้นเราจะสามารถช่วยเหลือท่านออกมาได้..."