แววตาของผู้อาวุโสเทียนหวงมัวหมองลง ไม่มีใครรู้ว่ายามนี้ในใจกำลังคิดสิ่งใด
สายตาทั้งสองข้างกวาดผ่านเย่หาน ในชั่วเดียวจับสัมผัสได้ทุกอย่างของเย่หานครบถ้วน แล้วก็พลิกแขนเสื้อใหญ่โบกสะบัด เฉือนอวกาศจากไปโดยตรง หายลับจากฟ้าดินแห่งนี้เช่นกัน
"เย่หาน ข้าได้รับพระบัญชาจากเทพสูงสุด จะพาเจ้าไปที่คุกใต้ดิน"
ผู้อาวุโสควงเตาเดินเข้ามา มองไปยังเย่หานด้วยแววเสียดายเล็กน้อย
"ฝากตัวด้วยนะผู้อาวุโสควงเตา!"
เย่หานประสานมือคารวะ ใบหน้าซีดขาวไร้เรี่ยวไร้
แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่มูลฐานทั้งร่างกลับพังยับไปเกือบหมดสิ้น ยิ่งกว่านั้นขอบเขตยังร่วงลงไปอยู่ในขอบเขตมนุษย์สวรรค์อีกด้วย
เพิ่งจะฝ่าฟันขึ้นมาได้ไม่นาน กลับถูกกระหน่ำร่วงลงอีกครั้ง
ไม่มีใครจะเข้าใจได้เลยว่าความเกรี้ยวกราดในจิตใจของเย่หานยามนี้ขมิ้นแน่นหนาเพียงใด
ผู้อาวุโสเทียนหวง!
สิ่งเฒ่าชั่วนี้ ผู้เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงระดับเทพสงครามสวรรค์ ครั้งนี้แม้ไม่อาจทำให้เขาตายจบชีวิตที่นี่ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของมันสำเร็จเรียบร้อยแล้ว
กระหน่ำร่วงขอบเขตของเขา ทำลายมูลฐานทุกประการของเขาจนพังยับ ต่อจากนี้เขาก็จะไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไป
ชั่วเพียงกระพริบตา สองเงาร่างในม่านฟ้าก็หายไป
ผู้อาวุโสควงเตาพาเย่หานออกเดินทาง ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูมิติว่างเปล่าหนึ่งแห่ง
ทันทีที่ก้าวข้ามประตูมิติ ปราณปฐมภูมิของฟ้าดินที่เข้มข้นกว่าเดิมนับร้อยเท่าก็ทะลักเข้ามา แม้กระทั่งยังมีกลิ่นอายอันล้ำค่านานัปการแผ่ซ่านอยู่ทั่วฟ้าดิน
กลิ่นอายแต่ละชนิด ล้วนทำให้วิญญาณยุทธ์ตื่นเต้นระทมใจ
ระหว่างการหายใจเข้าออก เย่หานแม้จะรู้สึกได้ว่าบาดแผลบนร่างกายกำลังฟื้นฟูขึ้นเองโดยไม่ต้องอาศัยอำนาจใด ๆ ช่างน่าอัศจรรย์นัก