“ฝ่ามือเดียวนั้นทรงพลังร้ายกาจ เป็นจักรพรรดิยุทธ์ระดับสามหรือ?”
แววตาเย่หานกะพริบวูบ มีรัศมีเฉียบคมผุดขึ้น
อีกฝ่ามือใหญ่นี้ยิ่งใหญ่ไกลเกินบรรดาบุตรศักดิ์สิทธิ์ที่ได้เผชิญมาแต่ก่อน
แม้แต่ศิษย์พี่เซียวชิงผู้เป็นจักรพรรดิยุทธ์ระดับสอง ก็ยังไม่อาจเทียบชิด ต้องด้อยกว่าอยู่ไม่น้อย
นิ้วทั้งห้าแปรกายเป็นคุกขังฟ้าดิน ชั่วขณะโอบล้อมยอดเขาหวนอวี่ไว้ภายใน
ตูม!
ชั่วเดียวนั้น ยอดเขาหวนอวี่ทั้งลูกสั่นสะเทือนราวกับจะถล่มทลาย
ปฐพีสั่นไหว ห้วงว่างระเบิดลั่น
พลังอันหาที่เทียบมิได้ของยุทธ์จารย์ผู้ไร้เทียมทัด บังเกิดลงมา เหมือนจะคว้ายอดเขาหวนอวี่ทั้งลูกขึ้นจากพื้นแล้วย้ายมันไปเสียฉับพลัน
เสียงซ่านดังสนั่น ปราณปฐมภูมิแห่งฟ้าดินแตกกระจายดั่งคลื่นยักษ์ คลื่นพลังสยองนับไม่ถ้วนแตกออกจากพลังนิ้วนั้น เย็นเจี๊ยบซึมซาบถึงกระดูก กดโถงใหญ่หวนอวี่ให้สั่นคลอนและสะท้านไปทั้งองค์
กร๊ากๆ...
เสียงร้าวดังต่อเนื่องกันเป็นสาย แม้โถงใหญ่หวนอวี่จะมีม่านพลังนานัปการปกป้อง แต่ยามนี้ก็แตกร้าวออกเสียแล้ว
บนยอดเขา เย่หานยืนหลังตรงมือไขว้หลัง ดวงตาไร้ความปราณี
เขาไม่ขยับตัวแต่อย่างใด เพียงจ้องมองห้วงว่างอย่างมั่นคง
เพราะเกย์เก๋าของเขากลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียว ร่างแท้จริงจึงไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด
ในที่สุดบางคนก็อดทนต่อไปไม่ไหวแล้วหรือ?
ทว่าเย่หานกลับไม่คิดว่าพวกนั้นจะเดินหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ไม่ยอมมาเล่นเกมอ้อมค้อมอีกต่อไป
ทันทีที่ฝ่ามือใหญ่นั้นดลงมา ในสุดขอบฟ้าเบื้องลึก ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
ประมุขทั้งสิบตำหนักปรากฏตัวครบทุกคน
นอกจากนี้ยังมีผู้เชี่ยวชาญนับไม่ถ้วนแห่งสวรรค์วิหารที่มาชมความครึกครื้น ต่างลงมาปรากฏตัว