“ปิดปากเถิด เย่หาน!”
เจ้าแห่งทะเลเหนือยังไม่ทันแสดงท่าที นี่ชานก็เอ่อ้องไล่สั่งสอนขึ้นก่อน
เขามองเย่หานพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย “ท่านเจ้าแห่งทะเลเหนือใจดีพอแล้ว พูดจริงทำจริง ปล่อยตัวศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่สามของเจ้าไปแล้ว เจ้ากลับไม่รู้จักขอบคุณบุญคุณอย่างนี้เชียวหรือ?”
“ขอบคุณบุญคุณ?”
“ผู้ที่ควรขอบคุณบุญคุณ ไม่ใช่เจ้าแห่งทะเลเหนือกระนั้นหรือ?”
ดวงตาของเย่หานเย็นเยียบราวกับบึงน้ำลึก “และอีกอย่าง เจ้าคืออะไรกัน? แค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น ข้ากำลังพูดคุยกับนายของเจ้า ยังไม่ถึงคิวที่เจ้าจะเสียบแทรก”
เป๊ะ!!!
เสียงตบหน้าดังกึกก้อง กังวานไปทั้งฟ้า
กลางอากาศ นี่ชานโกรธคำรามลั่น
ร่างของนางถูกเย่หานฟาดด้วยฝ่ามือเดียวกระเด็นไปหลายพันเมตร ทุบเข้าไปในสุดลึกของวังหลวง หักพังตำหนักใหญ่ไปหลายหลัง
คลื่นพลังน่าสะพรึงแผ่ซ่านออกมารอบกายเย่หาน
เขากางปีกมังกรแท้ ก้าวย่ำเหยียบสวรรค์ขึ้นไป มือจับทวนมังกรจักรพรรดิ ลอยนิ่งเหนือยอดราชธานี
“โง่เขลานัก!”
เจ้าแห่งทะเลเหนือพิโรธสุดขีด “เจ้านั้นมารภาพสั่งสมลึกจริง ๆ ฆาตคำนึงยากมิรากัน ลงมือไร้ข้อจำกัดใด ๆ ดั่งประมุขมาร”
ระหว่างเปล่งวาจา อุ้งมือของเจ้าแห่งทะเลเหนือเปลี่ยนท่าทางรวดเร็ว ดั่งกำลังปล่อยพลังพิเศษบางอย่างออกมา
เจตจำนงแห่งร่างแท้ของนางก็ระเบิดออกมาเช่นกัน โดยไร้รูปร่างสัมผัสไปถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
แต่ทว่า... ในพริบตา สีหน้าของนางกลับแปรเปลี่ยนฉับพลัน
ราวกับมีความไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองปรากฏขึ้น ดวงตาหดแคบ จ้องมองเย่หานไม่วางตา
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เบื้องบนแห่งช่องว่างกาลอวกาศ เย่หานหัวเราะเสียงดังลั่น ความเยาะเย้ยเต็มเปี่ยมไม่ต้องบรรยายก็เข้าใจได้