"ไม่อยากร่วงไปเป็นอาหารปลา ก็กลิ้งไปอยู่ข้างๆ ซะ"
เย่หานเบ้ปาก: "บนเรืออิ่นหยาง กล้าลงมือกับข้าเย่หาน ไม่รู้จริงๆ ว่าคำว่า 'ตาย' เขียนยังไง"
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
เหล่าคนตรงหน้าจ้องมองเย่หานไม่วางตา
ราชันนักบุญผู้เพิ่งเอ่ยปากเมื่อครู่นั้น ใบหน้ากลับกลายเป็นบูดบึ้งอย่างทันทีทันใด
"ไม่อยากตาย ก็กลิ้งไป วันนี้คนมาหาที่ตายมีเยอะ พวกเจ้ายังไม่มีสิทธิ์"
เย่หานหัวเราะเยาะเย้ย
เจี้ยนเฉินและพวกทอดสายตามองเย่หานด้วยสีหน้าซับซ้อน
ความจริงแล้วนับแต่มาถึงโลกวิถีศักดิ์สิทธิ์ กระทั่งก่อนจะก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ เย่หานยังคงเรียบเสงี่ยมเป็นอย่างมาก ผันตัวจากอดีตอย่างสิ้นเชิง
แม้ก่อนหน้าจะเกิดเรื่องยุ่งยากบ้าง ก็ไม่เคยลงมือเสียที หากไม่จำเป็นถึงที่สุด
ไม่คิดว่าขณะนี้เขาจะยอมรับอัตลักษณ์โดยตรงเช่นนี้
"เจ้าคือเย่หานคนนั้นหรือ?"
สายตาของราชันนักบุญตรงหน้าหนักแน่นลงบนร่างเย่หาน จ้องพินิจอย่างตั้งใจ
เย่หานหลับตา ไม่สนใจต่อ "20 จังหวะหายใจไม่กลิ้ง ตาย!"
ใบหน้าของราชันนักบุญนั้นยิ่งบูดบึ้งหนักขึ้น
ดูเหมือนภายในใจกำลังลังเล สายตาของเขากวาดผ่านเจี้ยนเฉินและพวก แฝงความดูหมิ่นเล็กน้อย
ทันใดนั้น ชายคนนี้ก็เผยสีหน้าโหดเหี้ยม "แม้เจ้าจะเป็นบุคคลในตำนานจริงๆ แล้วไงล่ะ? ที่นี่คือหนทางชีวิต-ความตายแห่งดาราฟ้า หากก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ แม้เจิ้นเทียนหลงตี้ผู้มีชีวิตอยู่ก็ต้องถูกกดขี่"
ตูม!
ชายคนนี้ก้าวออกหนึ่งก้าว พลังราชันนักบุญแผ่คลุมฟ้าปกดินมาทั้งมวล ล้อมและผนึกคนทั้งหมดรวมถึงเย่หานบนเรือไว้ภายใน
"ไม่อยากตาย ก็ส่งยาวิเศษมา!"
ราชันนักบุญผู้นี้สีหน้าโหดเหี้ยม แฝงความคลุ้มคลั่ง