แกนฟ้าสะเทือนใหญ่หวั่นไหว
ภาพวุ่นวายปรากฏขึ้น แสงหอกฟันทำลายสรรพสิ่งลงจนหมดสิ้น
ในมิดฟ้าเบื้องหน้า หมื่นกระบี่คืนสู่ต้นกำเนิดปรากฏขึ้น กระบี่ปราณนับไม่ถ้วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นกระบี่ปราณไร้ขอบเขตที่แกร่งกล้าที่สุดพุ่งตรงมา
ปะทะกันโดยตรง กระบี่ปราณไร้พ่ายนั้นถูกเย่หานฟันแหวกกลางเอาในหนึ่งสะบัด แหวกเป็นสองท่อน
พร้อมกันนั้น แสงหอกกวาดผ่านเบื้องหน้าไป วิชาสังหารที่แกร่งกล้าเหนือกว่าทั้งห้าถูกทำลายจนหมดสิ้น สลายหายไปสู่ความว่างเปล่า
อัจฉริยะทั้งหกราวกับครางในลำคอพร้อมกัน ไม่อาจกลั้นเลือดพุ่งย้อนในลำคอไว้อีกต่อไป สั่นสะท้านอยู่กลางแกนฟ้า ถอยหนีไม่หยุด
“อ๋าาว—!”
เย่หานเงยหน้าคำรามขึ้นสู่แผ่นฟ้า ดั่งมังกรเทพถือกำเนิดออกโลก คำรามกึกก้องถึงเก้าชั้นฟ้า
ลายพลังสีทองในความว่างปรากฏขึ้น ดั่งระลอกคลื่นแห่งปฐพีกำลังแผ่ขยายออกไป
แดนสวรรค์ทั้งแปดทิศ รัศมีหมื่นลี้ กลายเป็นเขตสมรภูมิของเย่หาน ภายในเขตนี้ เขาคือผู้ไร้พ่ายก่อนกำเนิด คู่ต่อสู้นับประสาอะไรล้วนถูกบีบอัดจนหมดสิ้น
ชั่วขณะเดียว เย่หานพุ่งเข้าสังหารออกไป สะบัดฟันสังหารเด็ดขาดใส่อัจฉริยะหนึ่งคน
ฉึก!
กลางคิ้วของผู้นั้นถูกเจาะทะลุ
ทะเลวิญญาณแตกสลายในชั่ววูบ สิ้นชีพอยู่ในที่ตรงนั้น
ก่อนตาย เขากระทั่งไม่มีโอกาสได้ระเบิดบัลลังก์วิถียุทธ์ทิ้งแม้แต่น้อย จบชีวิตลงอย่างสิ้นเชิงเช่นนั้น
“ฟัน!”
เย่หานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดั่งมังกรดุร้ายสะบัดหนึ่งครั้ง เจาะทะลุแผ่นฟ้า
เพียงเห็นหอกมังกรจักรพรรดิเจาะทะลุความว่างเปล่ากว่าพันเมตร ชั่วขณะนั้นเองย้อมความว่างเปล่านั้นให้เป็นสีเลือด ศีรษะของอัจฉริยะอีกหนึ่งคนถูกเจาะทะลุ ตราประทับภายในกายแตกสลาย ร่างร่วงหล่นลงมากลายเป็นศพ
ช่องว่างของพลังมีมากเกินไป
ครั้งแรกที่อัจฉริยะทั้งหลายร่วมมือสะบัดหนึ่งครั้ง ยังพอฝืนต้านทานเย่หานได้