แดนหาวนิรันดร์สั่นคลอน
ชายหนุ่มผมยาวน่าเกรงขามถึงขีดสุด หมัดพุ่งลงมาราวดาวฤกษ์ยักษ์ที่ทิ้งตัวโหมกระแทก ทุกประทีล้วนแฝงพลังสยองมหึมานับแสนล้านชั่ง
น้ำหมัดเด็ดขาดไร้ขอบเขต เจือจิตวิญญาณราวจักรพรรดิเทพสงคราม ในชั่วพริบตาฟันออกไปนับหมื่นหมัด
เย่หานแจ้งประกายราวสายฟ้า หมัดออกราวมังกร หนึ่งประทีระเบิดเข้าสังหาร ในห้วงจิตลึกลับ จากสุดแห่งแดนหาวดูเหมือนเสียงคำรามของมังกรดังก้องส่งผ่านออกมาไม่สิ้นสุด
บนแดนหาวเบื้องหลังปรากฏนิมิตแปลกประหลาดขึ้นเบา ๆ ราวมีมังกรห้ากรงเล็บสีทองผุดขึ้นกลางดวงดารา
ดวงตามังกรกวาดผ่าน ปลดปล่อยสัมผัสสยองขวัญ สะบัดศีรษะแกว่งหาง แผ่เขี้ยวงอกเล็บ พร้อมพลังอันเด็ดขาดครองสรรพสิ่งและพระเกียรติแห่งจักรพรรดิอันหนักอึ้ง ราวต้องการฉีกม่านกาลอวกาศของนิมิตนั้นออก ลงมายังสมรภูมิแห่งนี้
ทั้งสองประมือกันมาไม่รู้กี่ครา ณ ชั่วขณะหนึ่ง หมัดทั้งสองปะทะกันอย่างกล้าหาญ แล้วแยกย้ายออกจากกันในทันที ยืนประจันหน้ากันที่สองสุดปลายแดนหาว
ชายหนุ่มผมยาวขมวดคิ้ว
"ยุคหลัง กลับกำเนิดวิชาหมัดเด็ดขาดเช่นนี้ เจ้าคือผู้สืบสายเผ่ามังกรหรือ?"
ชายหนุ่มในที่สุดก็เอ่ย เสียงแหบพร่าและครึ่ง ๆ กลาง ๆ กระมังด้วยมิได้กล่าววาจามานับกาลอันยาวนาน
นับสองชาติภพจนถึงวันนี้ นี่คือครั้งแรกที่เย่หานได้ยินเสียงของอีกฝ่าย
"ในห้วงจิตแห่งสรรพพิภพ ที่มีศักดิ์พอประมือข้าได้ เจ้าก็เพียงพอจะภาคภูมิใจ!"
ชายหนุ่มเห็นเย่หานไม่ตอบสนอง ก็ไม่เอาใจใส่ ดวงตาแจ้งประกายราวสายฟ้า "น่าเสียดาย ข้าจื่อชงเซียวรบนับพันสงครามไร้ผู้ใดเทียม!"
จื่อชงเซียว!
เย่หานในที่สุดก็รู้นามของผู้นี้