บำเพ็ญอยู่ในตำหนักเทพธิดาของฉู่โย่วซือ
เย่หานนั่งกระทบยอดอยู่ในห้องลับบำเพ็ญ เริ่มหลอมน้ำยาเทพซ่อมฟ้าที่เพิ่งได้มาได้ไม่นาน
ภายใต้สภาวะที่ควบคุมวิชาหลอมราชันย์มักร อัตราการหลอมของเขาเร็วเหลือเกินคณานับ ตามปกติแล้วน้ำยาเทพซ่อมฟ้าสองร้อยหยดจะต้องใช้เวลาร่วมครึ่งปีจึงหลอมรวมได้ทั้งหมด แต่เย่หานใช้เพียงสองวันสองคืน
ผลของการฟื้นคืนนั้นต่ำกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย น้ำยาเทพซ่อมฟ้าสองร้อยหยดไม่ได้ฟื้นฟูอายุขัยถึงพันปี หากแต่ฟื้นฟูได้เพียง 900 ปี
ของวิเศษที่ฟื้นฟูหรือเพิ่มอายุขัยนั้น ครั้งแรกที่กลืนกินและหลอมลงจะได้ผลเหลือล้ำ ยิ่งใช้ต่อไปผลยิ่งลดถอย นี่คือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
บัดนี้ อายุขัยของเย่หานรวมกันแล้วฟื้นฟูกลับมาได้ถึง 1400 ปี
"1,400 ปี ชั่วคราวก็เพียงพอแล้ว!"
"อย่างน้อยก็ทำให้ข้ามีเวลาเพียงพอในการตามหาวิธีอื่นต่อไป และทำให้ข้าสามารถเรียกใช้รากฐานแห่งสายเลือด รากฐานแห่งพลังเลือดได้อย่างไร้ขอบเขตจำกัดในยามรบ ไม่ต้องเป็นเมื่อก่อนที่อายุขัยเหลือเพียงไม่กี่ร้อยปี ทำให้ต้องจำกัดมืออย่างมากในการต่อสู้"
เย่หานสูดลมหายใจลึก ค่อยถอนตัวออกจากภาวะบำเพ็ญ
อายุขัย คือสิ่งล้ำค่าที่สุด
เหล่าผู้เฒ่าผู้แข็งแกร่งระดับไม่ตายจำนวนมาก เมื่ออายุขัยเหลืออีกเพียงไม่กี่ร้อยปี หรือร่วมร้อยปีสองร้อยปี ย่อมเลือกซ่อนเร้นจากโลก ผนึกตนเองไว้
นอกจากถึงคราวเป็นความตายเป็นชีวิต หรือยามแห่งเหตุการณ์พิเศษสุดพิเศษ มิฉะนั้นจะไม่เลือกออกรบเป็นอันขาด
สาเหตุที่แท้จริงก็คือ การรบแต่ละครั้งของนักบำเพ็ญ สิ้นเปลืองไม่ใช่เพียงพลังปราณในกาย หากรวมถึงพลังแห่งเลือดพลังแห่งชีวิตด้วย เลือดพลังที่สูญเสียหนักหน่วงย่อมเติมเต็มยาก เทียบเท่ากับการเผาผลาญอายุขัยของตนเอง