"ข้ามักชอบทำสิ่งใดไว้เผื่อเส้นเผื่อทาง อย่างน้อยก็จะให้โอกาสคนหนึ่งครั้ง!"
เย่หานในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เบ้าตาไร้ความปรานีกวาดมองไปข้างหน้า "แต่ข้ายิ่งค้นพบยิ่งว่า การกระทำเช่นนี้ไม่มีความหมายอันใด ผู้ที่ปรารถนาจะตาย ย่อมรีบเร่งไปสู่ความตายเสมอ"
คนทั้งหมดถอยหลีกออกไป
เบื้องหน้าศาลเผ่าอมตะนิรันดร์ ผืนแผ่นดินตรงนั้นกลายเป็นกว้างขวางในชั่วพริบตา ราวกับก่อตัวเป็นสมรภูมิธรรมชาติของแผ่นดิน
ชั่วขณะนั้นไม่อาจทราบได้ว่ามีผู้ใดล็อกเป้าด้วยพลังจิตใส่เย่หานมากน้อยเพียงใด ทุกคนต่างเฝ้าระวังการเคลื่อนไหวของเขาตลอดเวลา
ชื่อของคน คือเงาของต้นไม้
การปะทะกับเจิ้นเทียนหลงตี้อย่างแท้จริง แม้เพียงร่างเกิดใหม่หลังผ่านวัฏฏสงสารอย่างเย่หาน ใครเล่าจะกล้าเมินเฉยต่ออำนาจบีบคั้นนั้นได้จริง?
"พวกเจ้าสามคน รุมข้าพร้อมกันเถิด!"
เย่หานเอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงหนาวเยือก "เจ้าคือฉางเหยียวย้ายรื่อใช่ไหม? เจ้าเองกล่าวว่าหากไม่อาศัยธนูฉางเซิง สามารถสังหารข้าได้สิบครั้งในหนึ่งความคิด บัดนี้ข้าจะไม่ใช้ธนูฉางเซิง ให้โอกาสเจ้าสังหารข้าสิบครั้ง"
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
ฉางเหยียวย้ายรื่อตาโตขยาย ตกใจสงสัยไม่แน่ใจ
เย่หานซ่อนแผนการอันใดไว้?
ด้วยเหตุใดบุคคลนี้จึงมั่นใจได้เช่นนี้?
นี่ก็เป็นเพียงเทพสงครามคนหนึ่งเท่านั้น!
ตูม!
เย่หานลงมือแล้ว
หมัดสังหารฟาดออกไปสู่ท้องฟ้า แสงหมัดแตกแยกในพริบตา แปลกยิ่งกว่านั้นคือแตกเป็นสาม ล็อกเป้าใส่คนสามคนเบื้องหน้าพร้อมกัน
เขาลงมือก่อน ไม่ยอมให้คนสามคนนั้นมีโอกาสได้คิด
"ผนึกเจ้า ข้าคนเดียวก็เพียงพอ!"
อีกสองคนยังไม่ขยับ มีเพียงฉางเหยียวย้ายรื่อ อสูรกายผู้ไต่ถึงขอบเขตเทพจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เพียงผู้เดียวที่ลงมือ