ซิ้ว!
ทุกสิ่งเกิดขึ้นในพริบตา
ในวันนาทีนั้นเอง ร่างของเฉินเป่ยเสวียนก็สะท้านสั่นรุนแรง
กลางอกของเขาปรากฏรูแผลเปื้อนโลหิต ถูกหมัดเด็ดขาดของไป๋เย่ที่ระเบิดพลังออกมาโดยไม่เหลือเก็บเจาะทะลุผ่านเข้าไป
ในเวลาเดียวกัน กระบี่ปราณนับไม่ถ้วนแปรสภาพกลายเป็นพายุมหาระฆัง พุ่งเข้าซัดร่างแท้จริงของเขาอย่างต่อเนื่อง
เมื่อภาพนี้ปรากฏ ทั่วทั้งแผ่นฟ้าปฐพีเต็มไปด้วยแสงสว่างแห่งอาทิตย์ใหญ่ ผู้คนรอบข้างยังไม่ทันรับรู้ แต่เฉินเป่ยเสวียนในวันนี้ต้องทรมานอย่างสุดแสน ทุกสิ่งที่ประจักษ์ต่อสายตาคือความกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ราวกับมองไม่เห็นทางหนีทางถอยเลยแม้แต่น้อย
"ฆ่ามัน! เฉินเป่ยเสวียนถูกขังอยู่แล้ว คลื่นลมใหญ่โตอะไรไม่ได้อีก ตายแน่นอน!"
เสียงของอัจฉริยะผู้ตามเย่หานมาด้วยกันดังกึกก้องระเบิดออกมา
คำพูดนี้แผ่ออกไป ทำให้ทุกคนเต็มเปี่ยมด้วยขันธ์อันแรงกล้า การลงมือยิ่งเด็ดขาดและโหดเหี้ยมยิ่งขึ้น
ทุกคนกัดฟันแน่นอัดอั้นมานาน ทุกคนได้ระเบิดพลังในวินาทีนี้ ได้ปลดปล่อยทุกสิ่ง ความโกรธและความขมขื่นที่ถูกเย่หาน "กดขี่" มาตลอดสองปีระเบิดออกมาจนสิ้นสุด
ในชั่วขณะ ทุกคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว สายสะสมพลังพุ่งทะยาน ย้อนทลายดุลยภาพของสมรภูมิ กดดันฝ่ายตรงข้ามจนแผ่ไปทั้งแนว
"โอหังอะไรนักหนา! ก็แค่บำเพ็ญมาก่อนกี่ปี ถ้าวัดกันที่อัจฉริยะภาพ ไม่เห็นจะเก่งกว่าข้าสักเท่าไหร่"
อัจฉริยะองค์หนึ่งลงมืออย่างกล้าหาญ ปลดปล่อยเทพญาณนับชั้น ไล่ล่านักบุญที่เฉินเป่ยเสวียนนำมาด้วยอย่างไม่หยุดยั้ง
"ข้าสู้เย่หานไม่ได้ แล้วจะสู้เจ้าไม่ได้อีกน่ะเหรอ!"
อีกอัจฉริยะองค์หนึ่งยิ้มเยาะ พลังฆ่าฟันเต็มไปทั้งอากาศ พุ่งเข้าข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ดุร้ายกว่าเมื่อครู่ถึงสิบเท่า