เก้ามหาวิบัติพ้นไปโดยสวยงาม ความปรารถนาของจักรพรรดิสูงสุดปกคลุมร่าง
เย่หานร่วงจากฟากฟ้าลงมา ก้าวออกจากสมรภูมิโบราณ เปี่ยมสง่าราวปฐพีแห่งแดนดารา ทิศแปดทิศเกรงขาม
ในห้วงดาราศาสตร์ ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนต่างพากันจากไปทีละคน ทวายาทบนใบหน้าซับซ้อน
บนผืนแผ่นดินโดยรอบสมรภูมิ บรรดาผู้เฒ่าที่ถูกผนึกอยู่ในโลงศพ รวมถึงเหล่าอัจฉริยะที่มาจากโลกอื่น ต่างใจสั่นไหว
การผ่านสังหารณ์เพื่อแย่งชิงบัญลักษณ์จักรพรรดิ และการได้เห็นทุกสิ่งที่เย่หานทำ ช่างเหมือนภวังค์
อวตารเทียนตี้ทั้งเก้าลงมาปรากฏกาย สามารถตัดขาดทุกสรรพชีวิต สังหารนักบุญได้ ฝังสลายมวลชนได้
ฉากนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวเช่นใด?
ทุกห้วงฟ้าต้องสั่นสะเทือน!
ทว่าพวกเขาทั้งหมดกลับสลายพันธ์ลงในแดนดารา ถูกเย่หานฉีกสลายไปทีละคนด้วยมือตัวเอง
ภายในแดนดารา เย่หานไร้ผู้ใดเทียบ
ผู้คนจำนวนหนึ่งในไกลลิบตามองด้วยความอ่อนใจ ขมใจอยู่ใน ครานี้ที่พวกเขาลงมายังแดนดารา ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะฉวยโอกาสผนึกเย่หาน อาจหาโอกาสได้ แล้วได้รับประโยชน์อันใหญ่หลวง
ทว่าเมื่อหันกลับมามองอีกครั้งจึงพบว่า การสังหารเย่หานช่างเป็นเรื่องขำขันอันใหญ่หลวง เป็นความฝันลมเป่าโดยสิ้นเชิง
อย่างน้อยภายในแดนดารานี้ ไม่มีผู้ใดฆ่าเขาได้
เว้นแต่เขาจะออกจากพิภพนี้ไป ในโลกอื่นไม่มีไพ่ตายและมูลฐานอันลึกซึ้งมากมายเช่นนี้ จึงมีโอกาสถูกผนึกสังหารได้
"อาจารย์!"
"อิ่วสือ!"
"ศิษย์พี่..."
เย่หานเอ่ยขึ้น มายืนอยู่เบื้องหน้าเหล่าชนแห่งวังยุทธต่อสู้