เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับเย่หาน ค่อย ๆ แพร่สะพัดออกไป
ร่างจุติของเจิ้นเทียนหลงตี้ บัดนี้มาถึงห้วงดาราสู่ชีวิตมรณะจริง ๆ ชะตากำหนดว่าจะมีบางคนนั่งไม่ติดแน่นอน
ณ ความลึกของห้วงดารา โลกนับนับไม้ แดนโบราณนานัปการ มีสายตาแสบเย็นบางดวงแอบส่องมายังพิภพที่เย่หานอยู่
พร้อมกันนั้น ก็มีข่าวใหม่แพร่ออกมาว่า มีผู้จากเขตดาราที่ห้ากำลังจะเบียดเบียดลงมา
อ้าวเทียนกำลังจะปรากฏกาย มุ่งหน้ามาผนึกสังหารเย่หาน
ยังมีข่าวลือว่า ตระกูลดวงตาเทพจะลงมือ เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้ศิษย์สืบสายตายเปล่า
อัจฉริยะอย่างเสินเฟิงนั้นหายากยิ่งกว่าหมื่นยุค การดับสูญในแดนเซียงหวัง ย่อมเท่ากับถูกเย่หานบีบคอตายในเปลก่อนจะได้ผงาด ตระกูลดวงตาเทพจะกลืนความขุ่นเคืองนี้ลงคอได้อย่างไร?
เมื่อทุกอย่างแพร่สะพัดไปได้ ก็ล่วงเลยมาแล้วสามวัน
ภพวิญญาณแท้ เมืองเย่เฉิง ภายในคุ้งเจ้าเมือง
เย่หานนั่งธรณีบนที่สูง ด้านล่างมีอัจฉริยะทั้งสาม — เจี้ยนเฉิน ไป๋เย่ และหวงหยิ่ง — มาชุมนุม
"ว่าไง สามวันเต็ม คงทำความคุ้นเคยกับห้วงดาราสู่ชีวิตมรณะนี้ครบถ้วนแล้วกระมัง?"
เย่หานเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มแย้ม
"คุ้นเคยแล้ว!"
สีหน้าเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไป "สามวันมานี้ ปัญหามิได้ขาด เมืองนี้มีคนก่อกบฏขึ้นมาจริง ๆ ตามหาโอกาสล่าสังหารคนฝ่ายเรา แม้นอกเมืองก็ยังมีคนมาก่อเรื่องทุกวัน ทำนองจะทดสอบเส้นตายและฐานรากของเรา"
"ฆ่าก็จบ!"
ไป๋เย่เอ่ยขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาปรับตัวเข้ากับกฎการอยู่รอดของพิภพนี้ได้เต็มที่แล้ว
"ฝากทุกอย่างไว้กับพวกเจ้า ยังไงก็อย่าให้ใครมารบกวนความเป็นอยู่อันเงียบสงบของข้า"
เย่หานกล่าวอย่างสุขสงบ "ถ้ารักษาเมืองนี้ไม่ได้ ก็ออกไปพเนจรทีละคนซะ"