ตูม!
สุญญากาศระเบิดกัมปนาท
แรงสั่นสะเทือนน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจาย ดุจอสนีบาตนับหมื่น ทะลวงฟันทุกสิ่ง
เพียงประจัญหน้า การพลิกผันก็บังเกิด ฝ่ามือของจ้าวอู๋จี้แตกละเอียด
พลานุภาพเกรี้ยวกราดทะลักจากฟ้า กระแทกร่างของจ้าวอู๋จี้จนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง จำต้องถอยกรูดสามก้าวใหญ่ พิงเข้ากับบานประตูโถงใหญ่ด้านหลัง
“ไอ้ชาติชั่ว เดิมทีเจ้าเป็นถึงจอมจักรพรรดิยุทธ์ขั้นเจ็ด!”
จ้าวอู๋จี้คำรามลั่นด้วยโทสะ เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึง
เมื่อคำว่าจอมจักรพรรดิยุทธ์ขั้นเจ็ดเอ่ยขึ้น เหล่าอัจฉริยะที่รวมตัวกันในค่ายทวีปชางล้วนใจสั่น ดวงตาเปล่งประกายดุดัน
ช่วงเวลาสิบกว่าวัน เย่หานก้าวกระโดดจากขั้นสองสู่ขั้นเจ็ดหรือ?
“ปากหมาอย่างเอ็ง จ้าวอู๋จี้ เอ็งคายออกมาให้เต็มที่ ระบายให้หมด นี่คือโอกาสสุดท้ายของเอ็งแล้ว”
เย่หานเหยียบอากาศก้าวไป ฝ่ามือและนิ้วเปลี่ยนท่วงท่า ฟาดฝ่ามือไร้เทียมทานออกไปอีกครั้ง
พลังฝ่ามือถั่งโถมลงมา เปลี่ยนฟ้าดินแห่งนี้ให้กลายเป็นแดนอลหม่าน
ทุกแห่งที่พลังฝ่ามือผ่าน กระแสธารฟ้าดินที่เดือดพล่านก็ปรากฏ วงวนทวีคูณ ดุจพายุหมุน อัดกระแทกลงตรงๆ ทำให้โถงใหญ่ทั้งหลังที่อยู่เบื้องหลังจ้าวอู๋จี้สั่นสะเทือนรุนแรง
เคร้ง!
ฐานรากของโถงใหญ่ ร่างของโถงเกิดเสียงเคร้งแตกสลาย จากนั้นโถงใหญ่ไร้สิ่งค้ำจุนก็ระเบิดตูมใหญ่ กลายเป็นซากปรักหักพัง
ในม่านฝุ่นคลุ้ง จ้าวอู๋จี้เดือดดาลสุดขีด เกรียงไกรแห่งวิถีจักรพรรดิเริ่มแผ่กระจาย: “ตั้งแต่ข้ากลายเป็นศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าท้าทายข้าเช่นนี้!”