"สายไปแล้ว!"
เสียงของเย่หานเย็นเยียบไร้ความปรานี
หนึ่งแขนของเขาทรงอำนาจไร้ขอบเขต ในพริบตา ฉู่เฟิงที่ไม่ทันตั้งตัวย่อมไม่อาจหลุดพ้น
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ หมัดซ้ายก็บดขยี้เข้าที่อกของฉู่เฟิงอย่างโหดเหี้ยม
ดวงหฤทัยหนึ่งดวงถูกทำลายเป็นผุยผง ณ ที่นั้น
หน้าอกและหลังของฉู่เฟิงถูกพลังปราณสยองและแสงหมัดเจาะทะลุ เกิดเป็นรูโลหิตขนาดเท่ากำปั้นที่เลือดไหลซึมสะดุดตา
"หมัดมังกรไร้พ่าย……หมัดที่เจ็ด!"
วิชาหมัดสยองเช่นนี้ มาแล้วแต่อดีตเย่หานก็บำเพ็ญได้ถึงหมัดที่เจ็ด
ยิ่งกว่านั้น ขณะนี้คือการระเบิดของพลังไร้พ่ายที่เจ็ดหมัดรวมเป็นหนึ่ง
ในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ ฉู่เฟิงแม้จะเก่งกาจเพียงใด ก็หามีหนทางปะทะร่างกายกับเย่หานได้อย่างไร?
แสงหมัดเจาะทะลุร่างชายผู้นั้นจนหมดสิ้น
รูโลหิตยังคงแตกฉานต่อเนื่อง ชั่วขณะนั้นเลือดเลอะเทือนทั่วห้วงว่างเปล่า ร่างแท้จริงของฉู่เฟิงร้องลั่นด้วยความทุกข์ทรมานก่อนถูกกระหน่ำกระเด็นออกไป
เพียงบินออกมาไม่ถึงร้อยเมตร ร่างของเขาก็แตกสลายจนสิ้นสภาพ
ซากร่างตกลงจากห้วงว่างเปล่า เหลือเพียงวิญญาณนักบำเพ็ญหนึ่งดวงลอยค้างอยู่กลางฟ้าเก้าชั้น
ปัง!
ทันทีนั้นเอง เย่หานพุ่งหมัดขึ้นสู่แว่นฟ้า
แสงหมัดกระหน่ำฟันลงบนร่างแท้จริงของยันต์นั้นโดยตรง ยันต์แตกสลายทันที ห้วงว่างเปล่าที่ถูกขังขับก็คืนสู่ปกติ
"อ๊าก……"
วิญญาณนักบำเพ็ญของฉู่เฟิงแสดงสีหน้าเจ็บปวดเกรี้ยวกราด "เจ้ากล้าทำลายร่างกายของข้า!"
ร่างกายถูกทำลาย สำหรับอัจฉริยะอย่างเขาถือว่าไม่ใช่บาดแผลหนักนัก แต่พลังรบก็ตกต่ำลงมาก ส่งผลต่อทุกสิ่งข้างหน้า
หากฝืนสู้ต่อไป ยิ่งอาจเกิดภัยใหญ่หลวง